nawawala…

may kasabihan nga tayo.. magkakaroon ka lang ng pagpapahalaga sa isang bagay kung ito ay wala na.. at kaninang umaga.. may nawawala.. nawawala yung belt ko..

iisa lang ang belt ko para sa mga slacks ko.. hindi dahil bago o maganda ang belt na ito, kundi eto lang kasi yung belt na hindi nagmamantsa sa polo ko.. bumili kasi ako dati ng bagong belt.. mamahalin pa man din sya.. pero isang beses ko pa lang ginamit.. nagkamantsa na agad yung polo ko.. kaya tinago ko na lang ang bagong belt sa aking cabinet at gagamitin ko na lang siguro ito kapag hindi ako magtutuck-in…

mabalik tayo sa nawawala kong belt.. ang weird lang kasi niya.. nung friday naglaba kasi ako.. tanda ko pa na tinanggal ko yung belt mula sa slacks ko at inilagay sa lapag (dahil yun ang official working table, dining table, at kama ko).. ganun naman lagi ang routine ko kapag naglalaba… at yung belt na yun.. pang slacks lang talaga..

kaninang umaga, pag suot ko ng bagong slacks.. agad kong hinanap ang sinturon.. wala… tingin sa higaan.. wala… tingin sa laundry basket.. wala… tingin sa sampayan… wala.. tingin sa toilet bowl.. wala.. WALA.. WALA!!

pusang gala.. malalate ako nito, at hindi pa nakapusod ang buhok ko.. so kinuha ko muna yung bagong belt na nagmamantsa sa polo at panandalian ko muna itong gagamitin hanggang lumitaw muli ang belt ko sa bahay…

pansin ko… madaming beses nang nangyari sa akin na sa una ay nawawala ang mga hinahanap mong bagay.. tapos kapag di mo na kailangan.. saka siya susulpot.. parang pag-ibig lang.. kung kailan mo siya kailangan.. wala siya.. di mo makita.. pero kapag di mo naman kailangan.. lagi mo siyang nakikita.. minsan natatalisod ka pa nga eh…

kayo ba.. nangyayari ba sa inyo ito?

recess…

kumakain ako sa pantry kanina ng tinapay at saka ng cocoa drink ng biglang nag flashback ako nung nag aaral pa ako bilang elementary student sa isang mumunting elementarya sa tondo…

naaalala ko noon na ang baon ko dati pag pumapasok ay yung hi-ro at magnolia chocolait na nilagay sa freezer overnight…. kaya pag pumapasok ako sa eskwela ng alas-sais.. at ang recess ay alas-nuebe… hindi pa gaanong natutunaw ang nagyeyelong chocolait.. kaya gumagamit pa ako ng gunting para magkaroon ng instant ice frosty na medyo matigas.. pero malamig sa bibig… at kada uwi ko ng bahay ay may sermon ako sa nanay ko dahil puro tulo ng tsokolate ang polo kong puti.. nice…

naaalala ko pa na meron pa nga akong lunch box nun.. at si raggedy ann at raggedy andy ang nakalagay sa design.. naiinggit pa nga ako sa mga iba kong kaklase na ang mga design ng kanilang lunch box ay yung pang lalakeng lunch box.. at natutukso akong bakla noon… pero ok lang.. nalaman ko lang din naman recently na naging bading sila.. wala palang epekto ang design ng lunch box sa sexual preference mo paglaki… hehehehehe

naalala ko din na yung lalagyan ng drinks noon, yung tumbler na kasama ng lunch box na kahit gaano kahigpit ang ipihit mo para di mag leak sa baunan mo.. ayyy juice ko po.. tutulo at tutulo pa rin ito… bakit kanyo… coke ang laman nung tumbler at sumisingaw pala sya… sorry na.. elementary ako noon… mangmang pa…

kung di naman ako makapag baon… binibigyan ako ng 5 piso para pambili ng pagkain sa canteen.. isipin nyo na ang isang sandwich noon ay 2 pesos at ang soft drinks ay 2.50 pesos.. may 50 centavos pa ako para magamit sa pabunot noon sa labas ng paaralan at kapag nanalo ka.. pwede kang manalo ng sisiw na may kulay, g.i. joe na laruan, o kaya candy na walang lasa dahil tuyot na…

naalala ko lang naman… walang kwenta no… sino ba nagsabing basahin nyo to.. pambihira… ayun.. after kong maalala.. inubos ko na yung tinapay ko.. tinungga yung choco drink at bumalik na sa table ko… syet.. wala ngang kwenta entry ko.. sorry naman…

TGIF…

tinulungan ako ng kaibigan kong si “Peter” na gumawa ng video para sa inyo.. kaya sana mag enjoy kayo!

ang trabaho…

ang nangyari sa akin kahapon ay isa sa mga di ko makakalimutang experience ng buhay ko… dahil nung mga sandaling iyon.. tatlong trabaho ang pinagdaanan ko sa loob ng 8 oras… sa isang malaking silid na puno ng kahong-kahong CPU… ako ay naging Basurero… isang Factory Worker… at naging F*cker este Packer pala…

Ang Trabaho :

Simple lang.. tanggalin ang CPU sa loob ng kahon… idikit ang warranty paper sa ibabaw ng CPU gamit ang green masking tape… tanggalin sa plastic ang mga ibang gamit tulad ng mouse, keyboard, CPU stand, manuals at CDs… kalasin ang mga kahon na pinaglalagyan ng CPU… ihiwalay ang plastic, papel, styro at kung ano-ano pa at ilagay sa trash bag ng nakatali gamit ang brown masking tape.. ihanay ang CPU sa may dulong pader para mabilang.. magkahon ng 10 Keyboard, 10 Mouse, 10 CPU stand.. ilagay sa kahon at lagyan ng marka na ito ay may 10 na bilang… ilagay sa gilid ang kahon… simple lang di ba.. MALI KAYO!

329 na CPU iyon.. at kahit anong galing mo sa pag unpack ng mga bagay-bagay..  hindi kakayanin na matapos ng 4 na nilalang ang trabahong iyan sa maghapon.. lalo na kung ang isa sa kanila ay nakikipag telebabad sa telepono… paksyet ka!

noong una, ay wala kaming sistema.. kanya kanya kami ng pag unpack ng mga CPU.. pero nung lumaon.. nagkaroon na kami ng pattern para mas mabilis..

Nilabas muna namin ang mga CPU at dinikitan ng warranty paper.. it nilagay sa gilid…  bakit mas mabilis ito? dahil yun ang totoo…

pinagsama sama muna namin ang mga pare-parehong task para hindi magulo.. at nung nagtagal.. bumibilis na kami sa pagtatrabaho… nagsimula kami ng 9 ng umaga at natapos kami ng 5:45 ng hapon..  may tatlong 5 minute break at lunch time na 45 minutes…

nag iba tuloy ang pagtingin ko sa mga basurero/factory worker/packer… mas nagkaroon ako ng respeto sa kanilang mga ginagawa.. dahil iniisip ko.. na ako nga isang araw lang sumakit na katawan ko.. eh sila araw-araw nilang ginagawa ang trabaho na yan…

kaya para sa inyo… hanga ako sa talento nyo.. at kung maauulit uli ang ganoong klase ng trabaho.. masaya akong tutugon ng…

NEKNEK NYO!

 

pinasaya mo ako…

pasensya na kung ganito ako… bibihira kong maramdaman ang ganitong pakiramdam pero masaya ako at sa iyo ko ito naramdaman… last year pa kitang kursunada.. pero syempre di ko pwedeng ipakita na gusto kita.. madami ding may gusto sa iyo..

last month ko lang nalaman na mukhang bagay tayong dalawa.. at siguro nga pinahinog lang ng panahon bago pa tayo pinagtambal… masaya ako kasi napatunayan kong di ka pala mahirap mahalin…

lumipas ang mga araw.. mas nakilala kita ng lubusan.. mas pinakita mo sa akin ang iyong kapasidad.. at mas lalo kitang minahal ng dahil jan.. hindi ko na inisip ang nakaraan mo.. pero tinuon ko ang pansin ko sa ngayon at sa bukas.. na balang araw.. tayong dalawa din ang magkakasama…

naiisip ko lang.. ang hirap din ng may bagong minamahal.. kasi.. nasanay ako sa dati.. at ngayong bago na.. paano na yung aking nakaraan? itatapon ko na lang ba ito basta-basta? o iiwan ko na lang ang mga bakas ng kahapon? marahil di pa rin ako ganun ka handa sa panibagong pagsubok…

pero.. alam ko namang nanjan ka sa tabi ko… magtutulungan tayo.. hindi natin pababayaan ang isa’t-isa… di ba? sana mahintay mo ako.. di ko rin alam kung kailan.. pero maghintay ka lang.. asahan mo na darating din ang panahon na mapapasa akin ka rin.. hindi muna sa ngayon.. wag muna… balang araw… hintayin mo ako.. umasa ka na may hihintayin ka..

masarap na mahirap… di lang isipan ko ang kailangang gamitin kund ng aking puso dahil alam kong mabigat na desisyon ang gagawin ko pag dating ng panahon… umaasa ako… na paglabas ko ng pinto ng aking bahay… ikaw ang aking matatanaw…

bakit kasi ngayon lang kita nakilala ng lubusan.. eh di sana gumawa na ako ng aksyon noon pa para mapalapit sa iyo.. umiral na naman kasi ang katangahan at kahinaan ko… kailan ka magiging akin… kailan.. kailan…

kwentong night life eb part 2

medyo mababa yung quality nya.. nahirapan ako mag upload sa you tube… ang arte kasi eh.. enjoy kayo ha!

kwentong night life eb sa japan…

nasa title na.. di ko na kayo paghiihntayin pa.. part one pa lang to.. wala pa yung kantahan at sayawan.. intro pa lang!! enjoy!

sana maging masaya ka…

kay bilis ng panahon.. hindi ko akalain na sa ilang taon nating pagkakakilala… eh ikakasal ka na… oo naman malungkot ako, di mo man lang sinabi agad sa akin, nakita ko lang sa website mo na ikakasal ka na… hindi ko naman maikukubli na kahit masaya ang pinapakita ko sa aking panlabas na mukha, pighati naman ang nararamdaman ko sa aking puso..

tanda ko pa nung pinakilala ka ng ate ko sa akin, ni hindi nga kita masyadong pinapansin.. pero nung lumaon, natutuwa na ako sa mga kwento mo, nakakaaliw ka pala, bakit naman kasi di mo sinabing kumedyante ka.. magaan pa naman ang loob ko sa tulad mo…

naaalala mo pa ba, nung nasa highschool pa ako, kunwaring ayaw ko pa sa iyo, pero kapag recess na.. hindi na kita matiis… syempre nagpapakipot ako sa iyo, ayokong isipin nila na sabik akong makapiling ka… hanggang sa napupuna na nila na madalas tayong magkasama… at kahit papaano.. nararamdaman ko na naiinggit sila…

kahit nga nung nagka girlfriend ako, ikaw pa rin ang bukang bibig ko… di ko matigil ang pag kwento ng tungkol sa iyo, naiinis na nga ang girlfriend ko kasi parang di na kita tinatantanan…

minsan ngang nilapitan ako ng bestfriend ko at nais ka daw niyang maangkin, ipinaglaban ko na di ka ibigay… ganun ka kahalaga sa akin.. laban kung laban.. walang bitawan…

kahit saan magkasama tayo.. sa jeep, sa kotse, sa simbahan, sa sinehan, sa mga parks, sa mall, at kung saan saan pa.. ayaw kitang lumabayan.. ikaw pa.. mahal na kita nun..

pero ilang taon din tayong di nagtagpo… simula nung nag college ako, pinilit kong mag-aral mabuti.. at unti-unti kitang nakalimutan, hindi ko naman naisip na malaki ang naiambag mo sa aking pagkabinata.. sorry na.. alam kong nagtatampo ka din..

nalaman ko nga din na nangayayat ka.. dati kasi ang taba-taba mo.. pero ilang taon lang pumayat ka na.. di ko alam kung bakit pero nalungkot ako.. parang di na ikaw yung dati kong kilala… kaya siguro lumayo ako..

at ngayon nga.. may mahigit 15 taon na rin ang nakaraan… ikakasal ka na.. congratulations.. at sana maging masaya ka.. isa lang naman ang gusto kong sabihin sa iyo bago ka pa ikasal..

vlog numero quatro…

eto na ang kinamumuhian nyong serye sa walang kwentang buhay ni potpot… manood…

WARNING – bawal manood ang di marunong makaintindi…

order disorder…

last week, nagdesisyon akong ayusin na ang buhay ko, ayusin ang mga bagay na nagpapabigat sa loob ko, mapa gamit ko sa bahay o mga sangkatutak kong files na di pa nakaayos simula pa sa panahon ni limahong, o mga ugali kong di maganda tulad ng procrastination… *nosebleed*

naka derived ako ng schedule sa tuwing haharap ako sa laptop ko na sa tingin ko ay makakabuti para ma back-up ko ang iba kong files at ma-arrange ko sila in a way na madaling ma-access… di dapat biglaan.. one step at a time.. ayokong biglain eh.. ~let’s take it slow… ok.. sorry naman.. LSS pa rin ako sa careless whisper eh.. binabago ko lang…

- usually nakakauwi ako ng 7PM-7:30PM, kaya ang gagawin ko sa mga oras na yan ay magluto, kumain, maghugas ng pinggan at magtapon ng mga maliliit na basura na nakikita ko sa loob bahay…

- 8PM, bubuksan ko na ang laptop ko at magcoconnect sa “restaurant city”, na isang laro sa face book (sorry naman.. naadik na ako eh…), check emails, view or comment sa mga post ng mga kaibigan sa multiply, flickr, facebook at kung saan saan pa, at mag save ng mga “educational” pictures na magagamit ko sa mga malalamig na gabi research ko tungkol sa human anatomy nature..

- 9PM, pipilitin kong mag burn ng 2 hanggang 3 na DVD ng mga movies kong nadownload sa internet (oo na, mahilig ako sa pirata.. my motto is… “piracy is the best policy)… gumawa na rin ako ng list sa excel ng mga movies na yan, for my reference lang naman…

- 10PM, pipilitin kong mag update ng 3-5 contacts sa iphone para naman may silbi ang iphone ko…

10:30PM, pilitin kong makapanood ng kahit isang episode ng isang TV series para naman updated ako sa mga usong palabas ngayon… jologs na kasi ako eh..

11PM, magbabalak na akong matulog kaya hihiga na ako at maghihintay lang ng mga nais pang mangulit sa akin sa mga oras na yan…

simple lang naman ang schedule ko.. siguro sa loob ng 3 months, matatapos ko na lahat ng mga small things na nakakaligtaan kong gawin… umaasa ako na maging maayos at maging matiwasay ang aking pamumuhay…

PS.. maaga akong nakatulog kagabi, di ko nasunod ang lecheng schedule at maaga din akong nagising kaya kulang na naman tulog ko.. sira ang body clock ko… shet…