may bukas pa.. dance rendition..

hindi po ito child abuse.. with consent po yan.. kasi nakahiga sya sa dibdib ko…

shungaers talaga ako…

kung hindi ba naman ako isa’t kalahating tanga.. siguro dahil nasanay ako sa sistema ng mga hapon.. nakalimutan kong madaming bagay ang dapat kong ayusin kapag nagtrabaho na uli ako dito sa pinas…

Pag-ibig – sa ilang taon ko ng nagtatrabaho sa mundong ibabaw.. hanggang ngayon di ko pa rin alam ang pag-ibig number ko.. tapos nalaman ko na simula October, 2008 ay mag iissue na ng number ang pag-ibig.. so simula nung nagtrabaho ako noong year 2000 hanggang ngayon… wala pa rin akong numero sa pag-ibig.. saan kaya napupunta ang inaambag ko kada sweldo? sana mai-consolidate nila ang dati kong na contribute at ang mga iaambag ko pa sa bago kong trabaho.. sana lang.. sana…

Philhealth – ngayon ko lang din nakuha ang numero ko sa philhealth… sa malamang kung may nangyari sa aking masama noon.. pupulutin na lang ako sa kangkungan dahil di ko alam philhealth number ko… nakikinita ko na ang mga scenario noon kung nasa hospital ako..

Nurse : Sir, ano po ang philhealth number ninyo?
Potpot : Naku nurse, hindi ko alam eh..
Nurse : HINDI MO ALAM? EH SAANG PLANETA HO BA KAYO PINANGANAK? PUWES UMUWI NA LANG KAYO AT WALA HO KAMING PANAHON ASIKASUHIN KAYO! SYET!

BIR – nagtataka lang ako.. kailangan pala na asikasuhin ng mga empleyado na nalipat ng bagong kumpanya ang paglipat din ng RDO branch para doon mailipat ang tax.. ang nagtataka lang ako.. ang sipag-sipag nilang bawasan ako kada sweldo ng tax samantalang di naman alam kung saan napupunta ang pera na ibinabayad ko sa gobyerno.. ano ba namang itawag na lang ng RDO branch na ito ang dating RDO branch.. eh sa pagkakaintindihan ko ako pa ang dapat magpunta sa RDO branch para magpapalit ng status… napaka convenient talaga.. ang saya-saya.. 

nakausap ko din ang HR namin dito.. siguro dahil banas na sila sa pagmumukha ko sa dami ng tanong ko.. binigyan na lang nila ako ng sandamakmak na papel para sagutan.. at pagkatapos ako din ang maglalakad sa mga ahensya.. ang saya talaga.. pero naisip ko lang.. kung i-online na lang nila lahat para lahat ng transaksyon ay mabilis at di hustle? wag na lang din.. sa malamang madaming mawawalan ng trabaho kasi nga, ultimo taga stapler ata eh mawawalan ng trabaho.. kawawa naman yung mga kabit nila at mga alagang pusa… kawawa naman ang mga may negosyo sa loob ng ahensya.. mawawalan ng sideline.. kawawa naman.. kawawa…

sitak ni jack…

sa mga makakabasa ng blog na ito.. iwasan na po ninyo ang taxi na may plakang TXR642 ng Jonel & Jolene… hindi po ako naninira, ikukwento ko lang ang nangyari sa akin ngayong araw ng patay…

marami talagang nananamantala kapag may okasyon o kalamidad dito sa pinas.. ang tatapang pa nating mga pinoy na sabihin na kailangan ng pagbabago… samantalang di naman nila kayang baguhin ang sarili nila…

napanood natin sa mga telebisyon na madaming mga sira-ulong taong sinasamantala ang mga taong sinalantaan ng kalamidad.. ang kakapal ng mukha.. sana kunin na kayo ni Lord.. ayy mali.. ni satan pala…

matuloy ako sa kwento ko..

sumakay kami ng taxi sa sta. ana mga bandang 6:30 ng gabi upang umuwi dito sa tondo.. karaniwang binabayaran namin sa taxi sa byahe kasama na ang traffic ay mga 95 – 100 pesos.. sure na yan.. walang mintis..

hindi naman ako paladuda sa mga metro ng taxi, dahil alam ko namang may seal of approval yan galing LTFRB (puchat.. asa pa ako sa mga ahensya ng gobyerno).. pero yung nakita ko.. di naman ata makatarungan yun..

napansin siguro ng taxi driver na hindi ako masyadong tumitingin sa metro niya kaya kampante siguro sya.. pero ang di niya alam.. nakuha ko na ang modus niya..

sa bandang UST ng nahinto kami sa isang stop light.. sinilip ko ang metro ng taxi ni manong.. at nakita kong nasa 90 pesos na.. sumilip ako sa labas para tumingin sa paligid.. wala pang 10 segundo ng sinilip ko uli ang metro ni manong.. akalain mong nasa 95 pesos na agad?!?! ok pa sana kung 92.50 lang.. pero juice mio por pabor.. 5 piso agad ang tinaas sa sampung segundong nakahinto?!?! ohh come on.. you must be kidding me!

at dahil nagulat ako sa bilis tamang pagbasa ng kanyang metro.. nilapit ko ang mukha ko sa metro niya at inobserbahan ko ang bawat patak ng metro niya hanggang makarating kami sa aming bahay.. pakapalan na lang ng mukha kung magbabago pa ang metro niya.. the nerve…

pumatak na 125 pesos ang singil ng metro.. kaya ang ginawa ko… inabutan ko si manong ng eksaktong bayad… ano sya swerte at bibigyan ko ng tip? asa pa sya..

kaya sana tigilan na ng mga nananamantala ang mga kalokohan nila.. ang disiplina ay nagsisimula sa sarili.. itatak sana nila sa  mga utak nila yan… juice mio!

haykentbilibit…

tuwang-tuwa!

noong nakaraang linggo ako ay nagpunta sa isang ahensya ng gobyerno upang ipa-renew ang isang dokumento na kailangan para sa trabaho… mabilis sana ang proseso ngunit nagulat ako nung nagkaroon ng “hit” ang pangalan ko.. sa mga di pa nag-aapply ng trabaho.. ang salitang “hit” ay ginagamit ng ahensyang ito para masabi sa iyo na ikaw ay may kapangalan o may kapangalan ka na may kaso…

sa totoo lang.. nagulat ako.. napakaganda ng pangalan ko para gayahin o magkaroon ng kahalintulad.. maliban sa tatay ko at sa kapatid ko.. na may ganitong pangalan at apelyido.. nakakagulat talaga.. napaisip ako bigla.. akala ko tuloy may nabinbin akong kaso bago ako nagpunta ng japan.. eto yung mga naisip ko noon…

- maaaring sa mga speeding ticket violations ko nung nagmamaneho pa ako ng karo ng patay nung nagtatrabaho pa ako sa funeraria tsogue na katabi ng isang meat shop…

- naalala kong may hinarass akong pusa sa isang eskinita at nahuli ako ng barangay tanod.. nagdemanda kaya yung pusa?

- ang pag 1-2-3 ko sa pedicab nung nagbaha…

- ang pagnakaw ko ng halik sa isang kolehiyala na inakala kong artista…

- ang “pagkambyo” ko sa harapan ng isang religious group..

- ang pag-alok ko ng “panandaliang-aliw” sa isang bakla..

- ang pagkain ng mani sa loob ng MRT..

- ang pagnakaw ng “puruntong” ng kapitbahay..

kinabahan talaga ako.. pero buti na lang nung kinuha ko kahapon ay wala naman akong nabinbin na kaso… siguro may kapangalan lang ako.. kaya kayo.. kung magpapangalan kayo sa mga anak ninyo.. siguraduhin ninyong unique nang sa gayon ay mahirap magaya… at para masaya.. nag-apply na rin ako ng parang ID style para mas mapadali ang pagrerenew ko.. punyemas.. siguro dahil ang mukha ko ay saliwa.. saliwa rin hitsura ko sa ID.. nahuber!

shagilid..

sandamakmak na ticket…

naglilinis ako ng bahay at na buksan ko ang isang maliit na kahon na pinaglalagakan ng mga ticket ng G-Box.. target namin dati na makaipon ng mahigit 50,000 na tickets pero di na natuloy.. nagkatamaran na ata…

vakwidabendyens…

ipagpaumanhin ninyo kung matagal akong nawala, madami kasi akong pinagkakaabalahan na di ko naman pwedeng pabayaan… update ko lang kayo sa status ng buhay ko..

- nasa pinas na ako… for good.. kaya sa mga kaibigan ko na nasa pinas.. message lang kayo sa akin.. txt POTPOT ON and send to 2366…

- may bago akong panganay.. at sa ikalawang pagkakataon.. mahusay na naman akong pumili sa nursery kung sino ang gusto ko.. kinuha ko na yung may batik… cute eh..

- kasalukuyang naghahanap ako ng trabaho ngayon.. kaya ko pong mag manicure/pedicure at kaya ko din pong sumisid sa buhangin..

- nagpagupit ako.. ang init kasi.. medyo sensitive ang balat ko.. alam nyo naman na ako ay kutis bayag..

- nanalo ako sa isang contest ng isang Men’s Magazine.. nanalo ako ng T-shirt.. ang cheap no.. mas mahal pa yung ginamit kong pamasahe papuntang Catbalogan, Samar para ma claim yung shirt.. pambihira..

cobra.. lalalalalalala!

- nagpapataba uli ako dahil malnourished daw ako sabi ng nanay ko…

- marami akong raket ngayon kaya kung nangangailangan kayo ng ma-uuto.. sama nyo ako ha..

yun lang muna.. nag aayos pa ako ng videos ko.. juice mio.. kabilis pala ng internet dito sa pinas.. sa sobrang bilis inaabot ng 2 weeks ang isang 5mb na mp3… o sya.. eto muna ang maishashare ko sa inyo.. haymisyuhol! salamat sa mga patuloy na nagbabasa at nagcocomment sa blog ko.. hindi ko kayo bibiguin.. pramis.. eye to eye..

kaya matagal akong nawala..

eto ang dahilan..

dear kuya potpot…. part 3.. ang huling ending…

nainip ba kayo kahihintay ng finale? pwes.. maghintay pa kayo! joke! eto na ang 3rd and final installment ng liham ni Jeff sa akin.. sana ay maibigan ninyo.. *tugtog maalaala theme song while Charo Santos sits on the chair holding a letter and reading it.. bongga!*

——-

“Ano Jeff? Tinatanong kita. Mahal mo ba ako o hinde?” inulit niya ang tanong.

 

Sumagot ako… “Hinde…”

 

Ang tanga ko. Bakit yan ang sinabi ko. Hindi ko na mabawi, takot ako. Duwag ako. Sa mga sandaling iyon nakita kong tumutulo ang luha ni Leah, ayaw ko siyang hawakan, ayaw ko siyang hagkan, ayaw kong masaktan lang kami pareho kung sakaling di maging maganda ang aming relasyon. Pero gusto ko na siyang yakapin ng mahigpit at di ko na siya pakakawalan, pero pinilit kong lumayo.

 

“Umalis ka na…” mahina niyang tugon sa akin.

 

“Pero Leah..” papaliwanag ko pero inunahan niya ako.

 

“Ayaw na kitang makita pa kahit kailan… simula sa oras na ito.. di na tayo magkaibigan…” maluha-luha niyang sinabi.

 

Tahimik ako. Kinuha ko ang mga gamit ko at umalis ng kanyang condo. Umuwi ako sa bahay ng tulala at wala sa aking sarili. Nag-aalala ako kay Leah. Nasaktan ko siya. Bakit kasi yun ang naisagot ko! ANG TANGA KO! Dalawang letra lang na inuulit di ko pa sinabi! NUKNUKAN AKO NG TANGA!

 

Humarap ako sa computer ko at nagtingin-tingin ng mga larawan naming dalawa. Hindi sumagi sa isip ko na may pagtingin sa akin si Leah, bakit? Masyado ba akong manhid? O masyado lang mataas ang pader na nilagay ko sa aming dalawa? Bumalik uli ang mga alaala…

 

Unang sweldo ko at tinawagan ko agad si Leah para sabihing ililibre ko siya. Eto na rin siguro ang pagkakataon para umamin ako sa nararamdaman ko para sa kanya. Nagkaroon na ako ng lakas ng loob para sabihin ko na mahal ko siya higit pa sa isang kaibigan.

 

“Leah, unang sweldo ko! Tara, kain tayo mamaya.” Imbita ko sa kanya.

 

“Sure Jeff! Aba buti naman naisip mong ilibre ang `bestfriend` mo.” Madiin yung pagkakasabi niya ng bestfriend.. medyo masakit ah.

 

“Oo naman, ikaw pa, espesyal ka sa akin eh.” Sagot ko sa kanya.

 

“Wooshoo! Magtigil ka! Sige sunduin mo ako sa bahay, may sorpresa rin ako sa iyo.” Sagot niya.

 

Pagkakataon ko ng sabihin sa kanya nararamdaman ko. Kaya ko to. Kaya ko to. Bumili ako ng regalo sa kanya. Bulaklak at kuwintas na may pendant. Nilagay ko ang larawan naming pareho at ito ang iaalay ko sa kanya. Sana magustuhan niya ito.

 

Sinundo ko siya, hawak ang bulaklak sa kaliwang kamay, ang kwintas na may pendant sa kanan at pag-asa sa aking puso na sana ay masuklian. Pero papalapit pa lang ako sa pinto ng bahay nila, pagsilip ko sa bintana, nandoon si Michael, ang kanyang ex. Magkayakap sila at kitang-kita ko na umiiyak si Leah. Anong ginagawa niya rito? Puchat naman. Eto ba yung sorpresa niya? Nagkabalikan na ba sila? Putang-ina! Limang minuto akong nakatayo sa harapan ng pinto nila. Umulan. Umulan ng malakas. Nakikidalamhati ang panahon sa aking nararamdaman. Hindi ko ininda ang ulan, nais ko na lang anurin kasama ng tubig papalayo pero para akong nakapako sa kinatatayuan ko. Hindi ako makakilos, di ako makaalis. Ibinulsa ko ang kwintas na may pendant at itinapon ang bulaklak, tumalikod at umalis.

 

Isang lingo akong tinatawagan at pinupuntahan ni Leah pero pinasabi kong may nakakahawang sakit ako at di pwedeng makita o mapuntahan ng kahit sinuman. Natanggal ako sa trabaho dahil wala akong mapakitang medical certificate. Nasira panandalian ang buhay ko. Ang tanging nagpalakas sa akin ay ang pendant na pinahahawakan ko. Natuto akong maging manhid sa mga bagay-bagay sa buhay. Eto ang naging simbolo ko ng lakas. At sa tuwing ako ay malungkot, binubuksan ko ito at nawawala lahat ng aking lumbay. Mahal kita Leah, pero may mahal kang iba.

 

Pagkatapos kong magluksa, nakikipag-usap at nakikipag-kita uli ako sa kanya. Bestfriend ko naman siyang matuturing at wala siyang kaalam-alam sa nararamdaman ko kaya safe ako. Lagi niya akong tinatanong tungkol sa pendant na suot ko, lagi ko lang sagot ay bigay ng nanay ko.

 

Halos lahat ng aming larawan ay makikita ang saya sa mukha ni Leah, eto ba ay dahil masaya siyang kasama ko? Sandali, kinapa ko yung pendant. Nasaan na? Kinapa ko yung pantalon ko, binuksan ang bulsa ng aking jacket at bag, pero wala siya. Marahil nahulog nung binuhat ko si Leah papauwi sa kanyang condo. Di bale. Di ko na siya kailangan. Tapos na ang pagpapantasya. Tapos na ang aming pagkakaibigan. Tapos na ang lahat.. “Delete All?” “YES”

 

Araw.. Linggo.. Buwan.. Taon.. di ko na siya iniisip. Nakalimutan ko na ang pakiramdam ng may kaibigang minamahal. Balita ko pumunta siyang states para makipagsapalaran. Pagkatapos nun, wala na akong balita pa.

 

Supervisor na ako sa kumpanyang pinapasukan ko, wala akong kasama para magcelebrate. Bigla ko siyang naalala. Na sana kahit sandali, makita ko siyang muli. Asa pa ako.

 

Pumunta ako sa lugar na tinatambayan naming noon ni Leah, Langhiya.. di pa rin ako maka move on. Kaso sa katangahan ko, tapos na ang lahat. Nakaupo ako mag-isa sa lagi naming pinupwestuhang lamesa. Umorder ako ng drinks at pagkain. Nagcelebrate akong mag-isa , malungkot.

 

Lasing na ata ako ng biglang…

 

“TOK”

 

“Boss pwede bang paupo?” pamilyar yung boses.

 

“ARAY! Put..” syete..

 

“Hello Jeff..” si Leah!

 

“He..he..llo… L..Le..ah..” nauutal kong sagot.

 

“Ahahahahahaha! Di ka pa rin nagbago.” Pang-aasar niya sa akin.

 

Naupo si Leah at yun na ata ang pinakamasayang gabi ko. Nagkwentuhan kami ng mga nangyari, kinuwento niya ang buhay sa states, kinuwento ko naman ang nangyari sa buhay ko, tawa kami ng tawa. Kinalimutan na naming yung gabing nagkaroon kami ng tampuhan, puro magagandang alaala na sana ay wala ng katapusan.

 

“Naalala mo Jeff yung time na di ka sumipot nung unang sweldo mo?” tanong niya.

 

“Oo.. pasensya na may sakit ako noon.” Sagot ko.

 

“Dumating si Michael, yung ex ko, gusto niyang makipag balikan noon, pero tumanggi ako, kasi nga balak ko ng sabihin sa iyo nung gabi na yun na mahal kita.” Sabi niya.

 

“Huh?!?!” pagtatako kong sagot.

 

“Hindi ako nakatulog kakahintay sa iyo Jeff, tinatawagan kita pero di mo sinasagot telepono nyo. Nag-alala ako, kala ko may nangyari na sa iyo. Gusto ko ng sabihin sa iyo noon pa lang na mahal na kita, kaso siguro hindi tayo pinagtatagpo ng tadhana.” Sabi ni Leah.

 

Unti-unting tumulo ang luha ko sa aking mga pisngi. DI ko mapigilan. Tanga talaga ako. Hindi ko man lang siya tinanong sa nangyari nung gabi na yun sa inis ko at eto sinasabi niya na magsasabi rin siya ng nararamdaman para sa akin! ANG TANGA KO TALAGA!

 

“Bakit ngayon mo lang sinabi?” katangahan kong tanong.

 

“Paano ko naman sasabihin sa iyo, eh paano kung di mo suklian ang pagmamahal ko, eh di nagmukha lang akong tanga tulad nung nakaraan nating pagkikita.” Pinaliwanag niya.

 

Malinaw na sa akin ang lahat, masyado akong nag-assume sa mga bagay-bagay. Nagkamali ako. Nagsisisi ako.

 

“Sorry Leah…” di pa ako tapos…

 

“Ok lang Jeff. Naiintindihan ko na ang lahat, noon pa nung pinaalis kita sa bahay.” Pagputol niya sa akin.

 

May inabot siyang maliit na kahon. Tumayo siya at nilapit ang mukha niya sa mukha ko.

 

“Buksan mo yan pag-uwi mo ng bahay.” Hinalikan niya ako sa aking mga labi. Napakatamis. Napakasarap. Anong ibig sabihin ng mga halik na yun? Nilayo niya na ang mga labi niya sa mga labi ko. Ninamnam ko pa ng ilang segundo bago ako tuluyang dumilat. Wala na si Leah. Iniwan na niya ako.

 

Dali-dali kong kinuha ang bill at nagtanong sa waiter kung nakita kung saan nagpunta ang kasama kong babae. Hindi daw niya alam. Nagmamadali akong umuwi, kahit alam kong medyo lasing pa ako, pero pinilit kong maka-uwi para mabuksan ang laman ng munting kahon.

 

Pagdating ko ng bahaya, sinalubong ako ng kapatid ko.

 

“Kuya, tumawag yung…” di pa siya natatapos ng pinutol ko ang sinasabi ng kapatid ko.

“Mamaya na. May importante pa akong gagawin.” Dali-dali akong nagtungo sa kwarto ko at nagkulong.

 

Binuksan ko ang maliit na kahon na binigay sa akin ni Leah. Nagulat ako sa laman. Ang pendant na dapat kong ibibigay sa kanya. Sa ilang taon ko ding hindi nakita, ngayon nasa akin na uli. Binuksan ko ang pendant at nandoon pa rin ang aming mga picture at isang maliit na sulat.

 

“Mahal kita Jeff, hindi magbabago yan…” ang nakasulat sa maliit na papel sa loob ng pendant.

 

Kinilig ako! Para akong high school na di mapakali! Gumugulong-gulong pa ako sa kama ko sa kagalakan! Ipagpapabukas ko ang pagpunta kina Leah. Ayoko siyang biglain.

 

Masarap ang naging tulog ko. Maaga akong gumising, nag-almusal at nag-ayos para puntahan si Leah sa kanyang condo. Doon pa kaya siya nakatira?

 

Palabas na ako ng bahay para pumunta kina Leah ng tinawag ako ng kapatid ko.

 

“Kuya, tumawag yung nanay ni Leah, nasa hospital daw si Leah.” Sambit niya.

 

“ANO?!?! BAKIT DI MO AGAD SINABI!” pasigaw kong sinabi sa kanya.

 

“Eh nagmamadali ka kagabi eh, di naman kita maawat nakainom ka, baka mabatukan mo ako.” Sagot niya.

 

Kinuha ko ang detalye kung saan naka confine si Leah. Kung nakinig lang ako sa kapatid ko, di na sana ako nagdalawang isip.

 

Dumating ako sa hospital para makita ang isang may sakit na Leah, nakahiga sa kama, maputla, ibang-iba sa kagabi. Hinawakan ko ang kamay niya, lumuluha, humihingi ng tawad.

 

“Kagabi ka pa niya hinihintay. Hindi siya natulog kasi alam niyang darating ka.” Nanggaling sa likod ang tinig. Ang kanyang ina.

 

“Ikaw lagi ang bukang bibig niya nung pumunta siya ng States ilang taon na rin ang lumipas. Sa mga kwento niya, akmang-akma na mahal ninyo ang isa’t-isa.” Pagpapatuloy niya.

 

“Magandang umaga po tita.” Nagmano ako tanda ng paggalang.

 

“Alam mo ba na may sakit siya, at humiling siya na dito sa Pilipinas umuwi para magpagamot? Mahal na mahal ka ni Leah, iniisip niya na muli kayong magkikita.” Dagdag pa ni tita.

 

Hindi ko na mapigilan ang pag-iyak, “Sorry Leah. Kasalanan ko ang lahat ng ito. Kung di ako nagpakatanga noon eh di sana hindi na tayo nagkalayo. Mahal na mahal kita, matagal na! Wala lang akong lakas ng loob na sabihin sa iyo dahil natatakot akong masira pagkakaibigan natin.” Walang tigil ang pagluha ko habang hawak ko ang mapuputla niyang kamay.

 

Limang minutong walang tigil ang pag-iyak ko ng biglang.

 

“TOK” binatukan ako.

 

“Ang ingay mo, di ako makatulog.” Si Leah.

 

Niyakap ko agad siya at di ko binitawan. “Wag mo akong iiwan Leah..” binulong ko sa kanya.

 

“Sira! Di pa ako mamamatay no! Inatake lang ako ng hika kaya ako naospital. Kaya nga ako umalis agad sa restaurant kagabi kasi nga di ako makahinga sa tuwa. Pinasabi ko kay mama na tawagan ka. Naghintay pa naman ako sa iyo kagabi, pero sa tingin ko lasing na lasing ka kaya di ka nakapunta.” Sambit niya.

 

“Paanong napunta sa iyo ang pendant?” tanong ko.

 

“Nung natulog ka sa condo, maaga akong nagising, binuksan ko ang pendant nung natutulog ka at nakita ko na picture natin ang nasa loob, kaya nga nung umaga, ako na ang nag open up ng feelings, kaya lang umiral na naman pagka torpe mo at di ka man lang bumalik or tumawag after ng nangyari. So alangan naming habulin pa kita, ano ka babae?!?” galit na kwento ni Leah.

 

“Bakit ngayon lang?” tanong ko.

 

“Bakit ngayon lang ako bumalik at nagpakita sa iyo? Sapatusin kaya kita? Wala ka man lang effort na tawagan ako sa states. Alam mo naman number naming doon.” Galit na sabi ni Leah.

 

“Eh sabi mo kasi hindi na tayo magkaibigan.” Paliwanag ko.

 

“Tongek, ano ba ibig sabihin pag di na kayo magkaibigan? Eh di magkasintahan na! SLOW!” dagdag pa niya.

 

Malaking ngiti ang naibigay sa akin ni Leah. Siya talaga ang babae para sa akin. Niyakap ko siya. “Mahal na mahal kita Leah.” bulong ko..

 

“Mahal na mahal din kita Jeff..” tugon niya..

 

Bumitaw ako sa pagkakayakap, hinawakan ko siya sa balikat at dahan-dahan kong nilapit ang mga labi ko sa mga labi niya. Kitang kita ko uli ang pagpikit ng mga mata niya at pag korte ng labi niya, sabik na mapahalik sa akin.

 

Pinitik ko siya sa noo. “Ang cute mo” sabi ko.

 

“TOK” binatukan na naman ako.

 

THE END.

ang laman ng bag ni potpot ay…

ni-tag ako ni pareng bons tungkol sa laman ng bag ko.. at  dahil masunurin ako.. ni video ko na.. medyo mabilisan to.. pasensya na.. dami ko pa kasing inaayos na gamit dito sa bahay.. pero sana magustuhan ninyo!

dear kuya potpot… part 2…

tama bang madaliin ako ng libo-libo kong mambabasa (ok kasinungalingan yan) para ilabas ko na ang part two ng liham sa akin ni Jeff.. so part two na to.. hanggang part three lang naman.. mahirap kasi sa isang post nandun na lahat.. tatamarin kayong basahin.. pero aminin nyo.. nabitin kayo sa part one no? hehehehe so eto na ang pagpapatuloy ng ating munting drama… *tugtog magpakailanman theme song with matching mel tiangco making lakad lakad sa may seashore*

——

“Jeff.. mahal mo ba ako?” tanong niya..

 

Umalingawngaw ang mga katanungan na yun sa aking isipan at muling bumalik ang nakaraan…

 

3^rd year college kami noon, at alam kong panahon na para maghiwalay kami ng landas. Sa kurso kong IT at siya naman ay IE, hindi malayong magkaiba na ang mga major subjects namin at unti-unti ng nag-iiba ang mga kasama niya at kaibigan. Sino ba naman ako para pagsayangan niya ng panahon, madaming mas hamak na gwapo at makisig na lalake sa unibersidad namin na kapag pinagtabi kami, kulang ako ng 5 taong paligo, seryoso, mukha kasi akong may tipos noon.

 

“Boss, tara kain tayo sa mcdo.” Anyaya ni Leah.

 

“Sige, ikaw na lang, nakakahiya naman sa mga bago mong mga kaibigan.” Nahihiya kong tugon.

 

“Ang arte mo! Sarap mong halikan! JOKE!” pang-aasar niya sa akin.

 

“Umayos ka nga Leah, kung di lang kita kaibigan eh..” pambabanta ko sa kanya.

 

“ANO?!? Kung di tayo magkaibigan ano gagawin mo?” pabalik niyang pananakot.

 

“EH DI KAKAIBIGANIN KITA!” pasigaw kong sagot sabay tawa.

 

“Ahahahahahaha! Gago! Duwag ka pala eh.. woooshooo if I know mahal mo ako”. Sambit niyang may halong pang-aasar.

 

“Eh ano ngayon kung mahal kita?” medyo konting seryoso sa mga tono ko.

 

“TONGEK! Di tayo talo!” sabay akbay at hila sa akin papunta sa mcdo.

 

Yun ata ang unang attempt ko para masabi sa kanya nararamdaman ko, kahit pabiro, at least nasabi ko ng di ako nauutal, pero ang hirap kung di naman nasusuklian ang pagmamahal mo, kaya nilihim ko lang ang pagmamahal ko sa kanya..

 

“Jeff.. Jeff… sagutin mo tanong ko?” pangungulit niya sa akin nung hindi siya nakakuha ng tugon sa akin.

 

“Lasing ka pa ba? Tumigil ka nga sa kalokohan mo Leah.” Sagot kong may kasamang pang-iinis at pangungutya.

 

“Seryoso ako Jeff.” Seryosong nga.

 

“O…oo naman mahal kita.. bestfriend kita eh…” nauutal kong sagot.

 

“What I mean is kung mahal mo ako.. more than just a friend…” bangag pa ba siya?

 

Hindi na naman ako nakasagot. Nakatingin lang kami sa isa’t-isa na parang nagkakailangan na di mo maintidihan. Hindi ko alam kung sasabihin ko sa kanya ang totoo kong nararamdaman o hahayaan ko lang na maging ganito kami habang buhay.

 

4^th year college nung una akong nagka GF. Tandang-tanda ko pa nung pinakilala ko siya kay Leah.

 

“Leah, si Jenny, girlfriend ko. Jenny, si Leah, bestfriend ko.” Pakilala ko sa kanila.

 

“Hi Leah!” bati ni Jenny.

 

“Hello…” matamlay na sagot ni Leah.

 

“O, may sakit ka ba? Bakit matamlay ka? Di ka na naman nag almusal no?” tanong ko.

 

“Hindi.. madami lang akong ginagawa this past few days… sige maiwan ko muna kayo..” nagmamadaling umalis si Leah.. marahil madami nga siyang iniisip noon.

 

“Bakit kaya ganun yun? Ngayon ko lang siya nakitang malungkot ng ganoon ah.” Tanong ko sa sarili ko.

 

Di kami nagtagal ni Jenny, dahil lagi ko daw bukang bibig ay si Leah, at sa tuwing magkasama kami, si Leah lang daw ang lagi naming pinag-uusapan, kung di nga daw alam ni Jenny na best friend ko si Leah, iisipin niya na kami na. Di ko rin naman maipaliwanag kung bakit si Leah ang lagi kong nababanggit. Napakamanhid ko naming tao para gawin ko kay Jenny yun. Pero sa totoo lang, nung mga panahon na hindi ko nakikita at nakaka-usap si Leah dahil kami pa ni Jenny noon, labis ko siyang namiss, labis ko siyang hinanap. At nung nabalitan na ni Leah na wala na kami ni Jenny…

 

“Balita ko nakipag split sa iyo si.. anong pangalan nung gf mo? Ayy ex pala..” pang-aasar niya sa akin habang nasa canteen kami.

 

“Si Jenny, at excuse me, mutual ang break-up naming, helllooooo…” pang-aasar ko rin sa kanya habang nakapamewang..

 

“Nalaman siguro niyang bading ka kaya nakipaghiwalay. Ahahahahahaha!” pang-aasar niya.

 

Ni minsan di pa ako natatawag na bading, di ko kasi gusto ang panunukso na ganun. Laitin mo na ako sa kahit anong paraan, wag mo lang akong tatawaging bakla.

 

“Nakakaloko ka ah.. halikan kaya kita para malaman mong di ako bading?” sinindak ko sya.

 

“Tagal..” hamon niya..

 

Hinawakan ko siya sa pisngi at dahan-dahan kong nilamit ang mukha ko sa mukha niya. Nakikita kong habang unti-unting lumalapit ang mukha ko, siya namang pikit si Leah at umaktong magpapahalik. Nagulat ako. Lumayo ako.

 

“Takot ka no?” sabay alis ng kamay ko sa kanyang pisngi.

 

“GAGO!” sabay dilat at alis ng canteen.

 

Natawa ako.

 

“Sagutin mo ako Jeff, di mo lang alam na matagal ka ng sinisigaw ng puso ko, bakit kasi ni minsan, di ka nagparamdam na mahal mo ako? Puro ka salita, pinasasabik mo lang lalo ako na makasama ka, bakit ayaw mo sa akin? May iba ka bang mahal? Alam mo ba kung gaano kasakit ang magmahal ng tao na di ka naman mahal?” parang eto lagi ang sinasabi ko sa sarili ko kapag kasama ko si Leah.

 

“Ano ba pinagsasabi mo Leah? Syempre mahal kita, hindi mawawala yun, matagal na rin pinagsamahan natin simula pa nung college tayo.” Sagot ko.

 

“Pero hanggang kaibigan lang.. kaibigan lang ang pwede mong ibigay sa akin. Sabihin mo nga sa akin Jeff, manhid ka ba? Di mo ba nakikita ang mga effort ko para makita mo na may gusto ako sa iyo matagal na?” rebelasyon niya sa akin.

 

“Hindi ako manhid. Ayoko lang abusuhin ang pagkakaibigan natin.. alam mo naman…” sagot ko na bigla naman niyang pinutol..

 

“Pwes, hahayaan kitang abusuhin mo ang pagkakaibigan natin.. sabihin mo sa akin ang totoo.. mahal mo ba ako o hinde?” matigas niyang pambara sa akin.

 

Graduation day. Nasa magkabilang dulo kami ng upuan, lagi ko siyang tinatanaw. Napakaganda niya. At sa tuwing mapapatingin siya, lagi kong tinataas ang aking hinlalaki, sign na nagtatanong kung ‘ok ka lang ba?’ eto na siguro ang huling araw ng pagkikita namin, siguradong mag-iiba kami ng pagtatrabahuhan at sa malamang mag-iiba na naman ang circle of friends namin. Mamimiss ko sya.

 

Pagkatapos ng graduation, lumapit ako sa kanya upang I-congratulate. Suma cum laude sya ng kanyang batch, di lang siya maganda, matalino pa. Paglapit ko pa lang ay niyakap niya ako agad at naunang magsalita.

 

“Thank you Jeff.. isa ka sa mga naging inspirasyon ko kung bakit ko nakuha ang parangal na ito.” Pasalamat niya.

 

“Sira.. ikaw ang may kagagawan niyan.. masipag kang mag-aral at mahusay ka naman talaga.” Pabalik kong tugon sa kanya.

 

“Hindi, kung di dahil sa iyo, wala ako ngayon dito.” Sagot niya habang yakap yakap niya akong mahigpit. Niyakap ko rin siya. Ayoko ng matapos ang mga sandaling iyon.

 

“Ano Jeff? Tinatanong kita. Mahal mo ba ako o hinde?” inulit niya ang tanong.

 

Sumagot ako… “Hinde…”

 

ITUTULOY…