marunong pa rin akong magbasa…

akala ko namamalikmata ako nung nabuksan ko ang website ng Sky Cable kasi nga hinahanap ko yung promo nila tungkol sa finishing move ni hulk hogan.. at eto ang tumambad sa akin… palakpakan!

hmm.. wala ba silang nagproof read?

kasalan ng mga otaku…

marahil nagtataka kayo kung bakit ganyan ang title ng entry ko ngayon,..sa takbo ng kukwento ko, maiintindihan ninyo kung bakit ganyan siya.

dalawang linggo na ang nakakaraan ng kami ay dumalo sa isang wedding expo, at di ko sasabihing sa megamall ito naganap… eniweys.. kaya ako pumupunta sa mga ganyang event eh para malaman ang mga kalakal ng laman… este yung trend ng wedding, marahil alam naman ninyo na mahilig ako sa pornography.. este photography at ang next step ay ang pag attend ng mga kung ano-ano shitz para mahasa ang aking crop.. este craft.. (‘tangna naman oo)

hindi ko dala ang aking malaking camera dahil alam ko namang bawal mag pityur-piytur sa loob pero buti na lang at dinala ko ang aking foynt hen zyut na camera (point and shoot) dahil kung hindi.. hindi sana ako makakapag kiskisan ng siko sa isang tanyag na wedding photographer na naka base sa chicago na si Mr. Glen Abog.. sa katunayan.. naunahan niya ako.. humirit ba naman na..

Glen : Ikaw si potpot?

Potpot : Ako nga po sir Glen…

Glen : syet.. idol kita eh.. nagbabasa ako lagi ng blog mo…

Potpot : ayy maraming salamat po sir Glen…

Glen : wag mo na akong tawaging sir Glen, pareng Glen na lang.. eto naman parang iba ka naman eh..

Potpot : o sige na nga pareng Glen..

Glen: may camera ka ba? papicture naman tapos send mo dito sa personal email ko..

Potpot : oo ba.. pareng Glen..

feeling close no..

Glen : thank you ha.. (beso)

Potpot : (shock)

pwera biro, ang ganda ng mga likha ni Glen Abog, humanga ako sa galing ng mga kuha niya at sa dekalidad na pagsasalarawan ng mga kasal at pangyayari.. sana makuha ko ang kanyang skill… beso skill.

pagkatapos sa wedding expo, sa katabing hall naman ay ang otaku churva, at ang daming cosplayers dun, hindi ko na sinadyang magpapicture sa kanila.. sa tanda ko ba namang ito, mahiya naman ako diba.. pero di ko naman kasalanan kung sila ang lumalapit para magpapicture sa akin..

alphonse of full metal alchemist.. edward ako ng edward.. sablay ako..

at ewan ko ba, itong babae na ito, tingin ng tingin, akalain mo bang mag papicture uli, mukha siguro akong mascot…

tsk.. bakit kasi nagpapicture pa sa akin..

at jan nagtatapos ang kasalan ng mga otaku.. syanga pala.. baka may magreact dito ha.. basahin nyo ang title ng blog ko bago kayo magkaroon ng violent reaction.. kung may sasabihin kayong di kaaya-aya, suntukan na lang!

alipin ng katangahan…

sa tinagal-tagal ko ng nagtatrabaho sa mundong ibabaw.. uto-uto pa rin pala ako pag dating sa mga patakaran sa opisina.. biruin mo.. “OBLIGADO” ka na mag overtime at bawal tumanggi dahil ito daw ay kasama sa pinirmahan mong “WAIVER” na pinilit na ipapirma sa iyo dahil kung hindi ay di ka tatanggapin sa trabaho.. ang husay..

.. ok lang sana kung bayad ito.. yung ipinangako na dalawang oras na ilalagi mo sa opisina ay makakapagdagdag pa sana ng kaunting salapi sa iyong ATM ay pawang isang kathang isip lamang.. bakit kanyo? ganito yan..

nagsimula noong Enero 4 ang unang araw ng “UNANNOUCED MANDATORY OT” although may pahapyaw sila na “O baka next week may VOLUNTARY OT tayo” ang layo ata ng VOLUNTARY sa MANDATORY o baka naman nag iba na ang terminolohiya ayon kay kumpareng merriam at webster.. ewan ko lang ha… mabalik tayo.. kahapon.. nakuha na namin ang breakdown ng overtime.. ang saya-saya ko pa nga kasi kahit papaano ay nakalikom ako ng 14 oras na OT.. ngunit sa kasamaang palad, mahigit 8 oras lang ang madadagdag.. bakit na naman kanyo? eh dahil daw sa “LOG-IN EFFICIENCY” ko.. ano nga ba ang depinisyon ng LOG-IN EFFICIENCY? eto daw yung “ACTUAL” na oras na itrinabaho ko… so ang interpretsyon ko.. meron akong kulang-kulang na 6 na oras na ako ay nagpepetiks sa loob ng opisina.. ang saya… tatanggapin ko sana kaso alam ko naman sa sarili ko na hindi ako ganito.. kung magpepetiks lang ako sa opisina.. mas pipiliin ko na lang na mag absent at gugulin ang mga oras nakahiga sa kama para makapag pahinga.. o kaya makipaglaro sa mga anak ko…

siguro kapag nagkaroon uli ng overtime.. may karapatan naman siguro ako bilang empleyadong magreklamo at tumanggi di ba? NEKNEK mo potpot.. kaya ka nga nagtrabaho sa isang kumpanya ay para magpaalipin di para magreklamo.. DA BEST!

isang linggong pag-ibig…

ikwento ko lang sa inyo ang lakbayin ko kahapon dahil kaarawan ng birthday ng mga anak ng aking bestfriend noong high school (kaarawan ng birthday.. o bago yan ha..) na si Gem… nataon kasi na magkasing birthday ang kanyang mga prinsesa na si Beryll (4) at Bernice (1).. ang gusto ko lang tanungin sa kanya at sa asawa niya ay kung totoo ba na nung nagtalik sila ay sa eksaktong araw din ba nung ginawa nila yung panganay nila para mabuo din nila yung pangalawang supling sa eksaktong araw din? alam ko kasi normal delivery itong kaibigan kong bakla.. at buti nga di pa nila nalalaman na lalake talaga siya at di babae… ang husay… lab yu gem!

maiba ako ng kwento.. habang ninanamnam ko ang pagkakaupo ko sa table 10 at naghihintay na may magpo-pole dance at mag split sa harapan ko habang nainom ako ng the bar.. “HAYLABDABAR”.. eh umiral na naman ang pagkapintasero ko.. iniiwasan ko na ngang mamintas dahil isa ito sa mga bagong new year’s resolution ko from last year (o nalito na naman kayo no?) pero isinaloob ko na lang at kinuha ang aking cellphone at ni type ang mga katagang nasambit ng hostess dahil napakahusay niya…

Pagkatapos ng isang laro na kinasasangkutan ng mga magulang..

“Mga mommy at daddy, DO you enjoy the game?” nung una ay kala ko nabingi lang ako pero limang beses niyang pinaulit-ulit yun.. kulang na lang mag table to table siya para malinaw naming marinig.. pero sige baka siguro dahil naka braces si hostess kaya nahihirapan siyang magsalita..

Habang naglalaro ng Bring me…

“Ok guys.. bring me a…. brown SOCKS!” juice mio.. saan ka naman makakakita ng singular plural na bagay? kaya siguro walang nagbigay nung nag pa bring me kasi wala naman silang a brown socks… sige.. baka kinakabahan.. baka di pa siya sanay mag hosting.. kailangan ata ng workshop sa ABS-CBN para mahasa…

At ang huli at napailing ako at napa ngudngod ang mukha ko sa palad ko..

“Ok mommies and daddies.. we hope that you enjoyed the NIGHTS!” need i explain more?

pero katuwaan lang.. pagpasensyahan nyo ako.. ako din naman kasi eh sablay sa english dahil siguro di rin naman ako bihasa sa wikang banyaga kaya nga mas pinili kong magsulat sa pamamagitan ng ating national language.. ang spanish.. por juice por pabor senor.. awww.. marimar!

at kung nagtataka kayo kung bakit isang linggong pag-ibig ang titulo ng aking post.. proud lang ako na isang sikat na celebrity ang gustong mag-add sa akin sa Fezbuk.. at yan ay si…

o kay bilis ng iyong pagdating.. pag alis mo'y sadyang kay bilis din..

eto lang ang  kuha ko na masasabi kong note worthy sa okasyon..

o table 10 talaga yan ah..

tenga at bibig…

Meron talagang mga tao na mahilig magsalita at di marunong makinig. Akala ko hanggang teleserye lang nangyayari ang mga ganung kaganapan kapag nagsalita ang bida, tatahimik ang mga extra, eh naknampucha, pati pala sa totoong buhay nangyayari ito.

Napansin ko lang naman, ako kasi, sa aking sariling ebalwasyon, ay marunong makinig, jan ko rin kasi malalaman ang ugali ng isang tao, at di ako nagkamali, sa paraan pa lang ng kanyang pananalita, di na sya marunong makinig, bakit kanyo? Dahil bumabangka siya kahit nasa lupa na sya.. gets mo?

Mahilig pa naman siyang mangalabit, “huuuyy, alam mo ba.. blah blah blah…” pero kapag oras mo naman para magsalita, nakatingin siya sa kawalan at dedma lang sa sinasabi mo.. siguro di kaaya-aya ang mga sinasabi mo o dahil siguro di lang talaga siya marunong makinig. Nakakasawa ang mga taong ganito.. kaya mas pipiliin ko pang makipag usap sa bunso ko.. at least kapag nagsalita ako ngingiti siya.. matutuwa pa ako..

salbakulaw…

ipagpaumanhin ninyo kung matagal bago ako makapagpost.. hindi na kasi nagana ang utak kaya walang updates.. ehehehehe saka busy ako sa sangkaperahan kaya bibihira makapag update.. hayaan ninyo.. pipilitin ko na makapag hatid pa sa inyo ng kasiyahan.. kaya pagtiyagaan na muna ninyo ito…

may bukas pa.. dance rendition..

hindi po ito child abuse.. with consent po yan.. kasi nakahiga sya sa dibdib ko…

shungaers talaga ako…

kung hindi ba naman ako isa’t kalahating tanga.. siguro dahil nasanay ako sa sistema ng mga hapon.. nakalimutan kong madaming bagay ang dapat kong ayusin kapag nagtrabaho na uli ako dito sa pinas…

Pag-ibig – sa ilang taon ko ng nagtatrabaho sa mundong ibabaw.. hanggang ngayon di ko pa rin alam ang pag-ibig number ko.. tapos nalaman ko na simula October, 2008 ay mag iissue na ng number ang pag-ibig.. so simula nung nagtrabaho ako noong year 2000 hanggang ngayon… wala pa rin akong numero sa pag-ibig.. saan kaya napupunta ang inaambag ko kada sweldo? sana mai-consolidate nila ang dati kong na contribute at ang mga iaambag ko pa sa bago kong trabaho.. sana lang.. sana…

Philhealth – ngayon ko lang din nakuha ang numero ko sa philhealth… sa malamang kung may nangyari sa aking masama noon.. pupulutin na lang ako sa kangkungan dahil di ko alam philhealth number ko… nakikinita ko na ang mga scenario noon kung nasa hospital ako..

Nurse : Sir, ano po ang philhealth number ninyo?
Potpot : Naku nurse, hindi ko alam eh..
Nurse : HINDI MO ALAM? EH SAANG PLANETA HO BA KAYO PINANGANAK? PUWES UMUWI NA LANG KAYO AT WALA HO KAMING PANAHON ASIKASUHIN KAYO! SYET!

BIR – nagtataka lang ako.. kailangan pala na asikasuhin ng mga empleyado na nalipat ng bagong kumpanya ang paglipat din ng RDO branch para doon mailipat ang tax.. ang nagtataka lang ako.. ang sipag-sipag nilang bawasan ako kada sweldo ng tax samantalang di naman alam kung saan napupunta ang pera na ibinabayad ko sa gobyerno.. ano ba namang itawag na lang ng RDO branch na ito ang dating RDO branch.. eh sa pagkakaintindihan ko ako pa ang dapat magpunta sa RDO branch para magpapalit ng status… napaka convenient talaga.. ang saya-saya.. 

nakausap ko din ang HR namin dito.. siguro dahil banas na sila sa pagmumukha ko sa dami ng tanong ko.. binigyan na lang nila ako ng sandamakmak na papel para sagutan.. at pagkatapos ako din ang maglalakad sa mga ahensya.. ang saya talaga.. pero naisip ko lang.. kung i-online na lang nila lahat para lahat ng transaksyon ay mabilis at di hustle? wag na lang din.. sa malamang madaming mawawalan ng trabaho kasi nga, ultimo taga stapler ata eh mawawalan ng trabaho.. kawawa naman yung mga kabit nila at mga alagang pusa… kawawa naman ang mga may negosyo sa loob ng ahensya.. mawawalan ng sideline.. kawawa naman.. kawawa…

sitak ni jack…

sa mga makakabasa ng blog na ito.. iwasan na po ninyo ang taxi na may plakang TXR642 ng Jonel & Jolene… hindi po ako naninira, ikukwento ko lang ang nangyari sa akin ngayong araw ng patay…

marami talagang nananamantala kapag may okasyon o kalamidad dito sa pinas.. ang tatapang pa nating mga pinoy na sabihin na kailangan ng pagbabago… samantalang di naman nila kayang baguhin ang sarili nila…

napanood natin sa mga telebisyon na madaming mga sira-ulong taong sinasamantala ang mga taong sinalantaan ng kalamidad.. ang kakapal ng mukha.. sana kunin na kayo ni Lord.. ayy mali.. ni satan pala…

matuloy ako sa kwento ko..

sumakay kami ng taxi sa sta. ana mga bandang 6:30 ng gabi upang umuwi dito sa tondo.. karaniwang binabayaran namin sa taxi sa byahe kasama na ang traffic ay mga 95 – 100 pesos.. sure na yan.. walang mintis..

hindi naman ako paladuda sa mga metro ng taxi, dahil alam ko namang may seal of approval yan galing LTFRB (puchat.. asa pa ako sa mga ahensya ng gobyerno).. pero yung nakita ko.. di naman ata makatarungan yun..

napansin siguro ng taxi driver na hindi ako masyadong tumitingin sa metro niya kaya kampante siguro sya.. pero ang di niya alam.. nakuha ko na ang modus niya..

sa bandang UST ng nahinto kami sa isang stop light.. sinilip ko ang metro ng taxi ni manong.. at nakita kong nasa 90 pesos na.. sumilip ako sa labas para tumingin sa paligid.. wala pang 10 segundo ng sinilip ko uli ang metro ni manong.. akalain mong nasa 95 pesos na agad?!?! ok pa sana kung 92.50 lang.. pero juice mio por pabor.. 5 piso agad ang tinaas sa sampung segundong nakahinto?!?! ohh come on.. you must be kidding me!

at dahil nagulat ako sa bilis tamang pagbasa ng kanyang metro.. nilapit ko ang mukha ko sa metro niya at inobserbahan ko ang bawat patak ng metro niya hanggang makarating kami sa aming bahay.. pakapalan na lang ng mukha kung magbabago pa ang metro niya.. the nerve…

pumatak na 125 pesos ang singil ng metro.. kaya ang ginawa ko… inabutan ko si manong ng eksaktong bayad… ano sya swerte at bibigyan ko ng tip? asa pa sya..

kaya sana tigilan na ng mga nananamantala ang mga kalokohan nila.. ang disiplina ay nagsisimula sa sarili.. itatak sana nila sa  mga utak nila yan… juice mio!

haykentbilibit…

tuwang-tuwa!

noong nakaraang linggo ako ay nagpunta sa isang ahensya ng gobyerno upang ipa-renew ang isang dokumento na kailangan para sa trabaho… mabilis sana ang proseso ngunit nagulat ako nung nagkaroon ng “hit” ang pangalan ko.. sa mga di pa nag-aapply ng trabaho.. ang salitang “hit” ay ginagamit ng ahensyang ito para masabi sa iyo na ikaw ay may kapangalan o may kapangalan ka na may kaso…

sa totoo lang.. nagulat ako.. napakaganda ng pangalan ko para gayahin o magkaroon ng kahalintulad.. maliban sa tatay ko at sa kapatid ko.. na may ganitong pangalan at apelyido.. nakakagulat talaga.. napaisip ako bigla.. akala ko tuloy may nabinbin akong kaso bago ako nagpunta ng japan.. eto yung mga naisip ko noon…

- maaaring sa mga speeding ticket violations ko nung nagmamaneho pa ako ng karo ng patay nung nagtatrabaho pa ako sa funeraria tsogue na katabi ng isang meat shop…

- naalala kong may hinarass akong pusa sa isang eskinita at nahuli ako ng barangay tanod.. nagdemanda kaya yung pusa?

- ang pag 1-2-3 ko sa pedicab nung nagbaha…

- ang pagnakaw ko ng halik sa isang kolehiyala na inakala kong artista…

- ang “pagkambyo” ko sa harapan ng isang religious group..

- ang pag-alok ko ng “panandaliang-aliw” sa isang bakla..

- ang pagkain ng mani sa loob ng MRT..

- ang pagnakaw ng “puruntong” ng kapitbahay..

kinabahan talaga ako.. pero buti na lang nung kinuha ko kahapon ay wala naman akong nabinbin na kaso… siguro may kapangalan lang ako.. kaya kayo.. kung magpapangalan kayo sa mga anak ninyo.. siguraduhin ninyong unique nang sa gayon ay mahirap magaya… at para masaya.. nag-apply na rin ako ng parang ID style para mas mapadali ang pagrerenew ko.. punyemas.. siguro dahil ang mukha ko ay saliwa.. saliwa rin hitsura ko sa ID.. nahuber!

shagilid..