Posted in double meaning, katas utak, kups session, true story

the pain…

the pain..
the pain..

ANO BA?!?? Gaano ba katagal ang balak mong saktan ako? Hindi ko alam kung ano ba ginawa ko para saktan mo ako ng ganito. Ang kirot ng dibdib ko! SOBRA!

Dati-rati, hindi ko pinapansin ang mga ginagawa mo sa akin. Akala ko kasi, normal lang ang nangyayari kapag binibisita mo ako. Sa katunayan, bibihira mo lang akong maalala, at sa tuwing darating ka, pinapahiya mo ako.

Pupuntiryahin mo ang mukha ko, at sa tuwing aalis ka, nag-iiwan ka ng marka na matagal bago maghilom. Sugat na tumatagos, pamamahiya na hanggang sa ngayon ay natatandaan ko. PAKSYET KA!

Pero bakit naman kung kailan nakapag “move-on” na ako sa iyo, saka magpaparamdam ng bonggang-bongga.

Lubayan mo na ako! Hindi ako makakilos ng mabuti dahil sa ginagawa mo! Pakiramdam ko kakaiba itong ginagawa mo sa akin. Hindi ito normal! PARANG AWA MO NA! LUBAYAN MO NA AKO!

Tutubuan lang ako ng tigyawat, sa mismong kaliwang utong ko pa! PESTE TALAGA!

Posted in double meaning, katas utak, wala lang

personal preference..

my husband's lover
my husband’s lover

Lagi na lang na kapag may bago akong post, sasabihin ko na “pasensya na sa late post”. Well, para maiba naman, eto ang sasabihin ko ngayon, “magtiis kayo sa kahihintay!”. Ang yabang lang ng peg ko, sorry naman.

Sobrang busy ako sa trabaho at marami pa kasi akong dapat matutunan sa bagong career ko na isang “SUPULTURERO”. Yes! I dig graves for a living. Kung may kasabihan nga tayo na may pera sa basura, ang motto ng kumpanya namin, “may pera sa bulsa ng mga bangkay na nahuhukay”.

Pero hindi ito ang main focus ng aking kwento. Intro ko lang yan, ang totoo niyan, active ako sa ibang social media sites tulad ng Instagram, Tumblr, at Facebook.

May nakapagsabi nga sa akin, “ang tanda mo na, may instagram ka pa at tumblr”, na sinagot ko naman agad na “EH ANONG PAKIALAM MO! HINDOT!”, pero sa isip ko lang yan. Ang sinabi ko talaga, “Ahhh wala lang, trip ko lang”.

Sino ba ang nagsasabi o nagdidikta kung matanda ka o bata ka sa isang bagay na nag-eenjoy ka? Bakit kailangang magkaroon ng “age-restrictions” ang mga gawain na alam mo naman na qualified ka dahil tuli ka na or nireregla ka na? Paano mo ba masasabi na matanda or bata ang isang nilalang base sa mga ginagawa niya sa buhay? Kailan mo ba sasabihing tama o mali ang isang gawain na wala ka namang kaalam-alam? Ano ang sagot sa square-root of 3?

Ang daming tanong pero isa lang ang sagot.. PERSONAL PREFERENCE.

Nagkakaroon tayo ng sarili nating perception sa tao kapag sa tingin natin ay hindi ito angkop sa ating panlasa. Kapag nakakita ka ng matandang babae na nagsusuot ng sexy na damit, sasabihan natin sila na “NAGMUMURANG KAMIAS” pero ang totoo niyan ay komportable lang sila na isuot ang mga ganung klaseng damit, at posibleng lalandi si lola.

Kapag nakakita tayo ng teenager na may bf/gf, iisipin mo na “MALALANDI” dahil bata pa eh kumekereng-kreng na pero ang totoo niyan, inggit lang tayo kasi sila may lovelife, tayo, WALA! At sila may jerjer tayo ay “all by myself” lang ang beauty.

Kapag nakaka-encounter tayo ng mga matatanda na nanonood pa rin ng cartoons at naglalaro ng DOTA, sasabihin na hindi na bagay at dapat magtrabaho, pero ang totoo ay naiinggit tayo dahil sila ay may oras para magawa ang mga bagay na gusto nila, tayo, WALA!

Kapag nakakakita tayo ng mga bata na kung magsalita ay parang matanda, iisipin natin na masyadong mura pa ang isip para makapag-isip ng ganun, hindi natin naiisip na matalino ang bata at palabasa ng libro kaya matalino kung makapag-salita.

Sarili lang natin ang nagsasabi na tama/mali ang isang bagay ayon sa pagkakaalam natin kung ano ang tama at mali. Parang perlikula lang yan, yung iba gusto ang pinapanood samanatalang yung iba, hindi naman naibigan ang palabas. Personal preference lang lahat.

Parang sa pagkain, yung iba gusto may catsup ang itlog, yung iba gusto asin lang, choosy lang ‘di ba?

Kaya please lang, kung sa tingin ninyo na sa edad kong 25 (ehem!) ay walang karapatang mag-participate sa mga social networking sites, pasensya na at hindi ko na reach ang expectations ninyo.

At dahil jan, na promote ko ang aking ibang site ng hindi ako nagmumukhang desperado. I THANK YOU! BOW!

Posted in double meaning, true story, wala lang

…how long has it been?….

nganga
..walang kinalaman ang larawang ito sa post na ito, gusto ko lang magpost ng picture ko na nakanganga para mainggit kayo.. yun lang…

My goodness!! malapit ng mag anim na buwan para madeclare ng tigok ang naka comatose ko na blog. Nagpa-miss lang ako, yun lang yun, pakiramdam ko kasi eh hindi na ako importante sa inyo. Hinihintay ko na haplusin ninyong muli ang mga pahina ng aking blog at himay-himayin ang bawat salitang may double meaning dito. Pero pass muna, balitaan ko muna kayo kung bakit ako nawala, at dito magandang isingit ang “paki-explain… lab yu!”

Namiligro kasi ang trabaho ko dahil hindi na na-renew ang kontrata ko sa pinagtatrabahuhan kong vulcanizing shop. May natitira pa akong dalawang buwan upang maghanap ng malilipatan o di kaya ay bumalik sa aking lupang kinagisnan na tumatanggap ng bakulaw. At sasabihin ko sa inyo na, na stress ng bonggang-bongga ang beauty ko.

Lahat na ata ng pwedeng apply-an ay in-apply-an ko na… tagabuhos ng wiwi galing orinola sa home for the aged, taga bilang ng bituin during day time, tagapag-alaga ng angry bird ni Peter North, secretary ni Napoles, taga-tikim ng pinya, pagpapasubo ng biko, paghawak sa tikoy na matigas at kung ano-ano pang trabaho na makikita kung saan-saan.

Pero subalit datapwa’t ay napanghihinaan ako ng loob, dahil walang sumasagot sa mga sinulatan kong kumpanya. Ginandahan ko pa naman ang resume ko gawa sa gamit na tissue na napulot ko sa loob ng kubeta, yung iba nga ay galing sa toilet bowl, medyo basa pa yung iba, pero pwede pa namang sulatan. Nilagyan ko pa nga ng pabango para maging scented ang peg ng resume ko, pero bigo akong maakit ang atensyon ng mga employers.

At dahil papalapit na ng papalapit ang katapusan ko sa kumpanya ko, hinyaan ko na lang na ang tadhana ang magdikta kung saan pupulutin ang bangkay ko kapag tumalon na ako sa tulay.

Pero laking gulat ko nang may nag testimonial sa akin sa friendster at hinihingi ang aking resume para maipasok ako sa kumpanya na pinagtatrabahuhan niya bilang isang quality tester ng mga bumbilya at blade na ginagamit sa perya, ang kailangan ko lang daw ay matiyaga, handang matuto at matigas ang sikmurang kumain ng bombilya at blade.

Wala pang limang araw nung pinadala ko ang aking impormasyon ay tumawag na agad-agad ang employer at nagpa-schedule ng interview. Magdala daw ako ng kerosene at posporo para masubukan ang aking mga basic skills, parang casting couch lang.

Tatlong tao agad ang nagpasalit-salit sa akin, pinagsawaan nila ang aking murang kaisipan at sinamsam ang aking kaalaman, parang ang sagwa ng pagkakasabi ko dito, tatlong tao ang nagpali-palit na ininterview ako at muli, agad-agad ay natanggap ako. Laking tuwa ko Ate Charo, di ko akalaing matatanggap ako agad kahit wala pa akong karanasan.

Isang buwang palugit ang ibinigay sa akin ng kumpanya para mag-alsabalutan ako sa dati kong kumpanya at lumipat na sa kanila. Pero nagtanong muna ako kung magkano ba ang magiging sweldo ko sa kanila kung sakaling tatanggapin ko nga ang offer nila. Muli, agad-agad niyang isinulat ang matatanggap kong sahod kada buwan, at laking gulat ko dahil dumoble ang matatanggap ko! Ang saya-saya!

Naglalakad akong pauwi na parang lutang at wala sa katinuan, hindi ko namamalayang pinagtatawanan na pala ako ng mga taong nakakasalubong ko dahil nakabukas ang zipper ko at nakalitaw ang sponge bob square pants kong underwear, eh mahaba ang ilong ni sponge bob di ba?

Ang isang nakitang kong maliit na problema ay ang pag-relocate ng bahay, ililipat nila ako sa medyo probinsya at parang magsisimula akong muli, pero keri lang, sa ibang lugar naman ako makakarampa! Ang sosyal ko talaga!

At ang tunay na dahilan kung bakit hindi ako masyadong active sa pagsulat, wala kasing nagbabasa. busy sa paglipat ng trabaho

Madami pa akong kwento, hayaan ninyo, mag-iingay akong muli.

Sobrang namiss ko ang mga kapalitan ko ng comment at ang panggulo sa mga blog ng may blog. Hayaan ninyo at mangungulit uli ako, tiwala lang… AYIEEEE!

Maraming salamat at di pa rin kayo tumiwalag, at sa mga nag-follow sa akin nung mga nakaraang buwan, anong pumasok sa kukote ninyo at ni-follow ninyo ako? Eehehehehehehe.. salamat sa inyo!! Mwahugz!