Posted in wala lang

hooters…

20140202-150137.jpg

February na pala… Lumipas na naman ang isang buwan bago ako nakapag-post ulit… Tumitindi na naman ang katamaran ko sa katawan…

Eniwey, kwento ko lang nung nakaraang biyernes, nagpunta kami ng mga ka-opisina kong Pinoy sa hooters dito sa may Osaka.. Isang kilalang family restaurant sa Amerika na kung saan marami kang makikitang naglalakihang dibdib servings ng pagkain..

Noong una ay sceptic ako, kasi naman, alam naman natin na ang hooters ay pinupuntahan dahil lamang sa mga babae kilala itong family restaurant… Parang pagboto lang ng mga trapo sa Pinas, name recall lang…

Pero laking gulat ko ng matikman ko ang pagkain nila. Hindi lang marami, napakasarap pa! Kaya nga parang magiging tradisyon na namin na bumalik-balik sa hooters dahil ang sexy ng mga babae napakasarap ng pagkain nila…

Pero hindi jan nagtatapos ang kwento ko…

Sa may bandang likod namin, may pamilyang kumakain, may kasamang bata ang mag-asawa, siguro mga 4 years old yung batang lalake… At hindi namin maiwasan mainggit dun sa bata kasi nilalandi nilalaro siya ng mga waitress…

Napaisip lang kami na baka unano lang yung bata at nagpapanggap lang na bata para makipaglaro ng apoy sa mga babaeng waitress… Napaka-swerte mo bata, buti na lang ‘di ka pa tuli wala ka pang alam…

Isa pang naka-agaw atensyon sa amin ay yung isang Haponesang waitress na pilit kaming kinakausap ng tagalog… Nagtanong pa nga siya ng tagalog ng “i love you” na agad kong sinagot ng “i love you too” “mahal kita”… Kaya paulit-ulit niyang sinasabi yan sabay beso-beso apir… Sino ba naman kami para hindi manigas matuwa sa kanya… Tapos, sinabi niyang may Pinay na nagtatrabaho din sa hooters, at dali-dali niya itong tinawag… Nagulat lang kami kasi, mas hospitable pa yung Hapon kumpara sa Pinay na waitress. Siguro, ayaw mag-aksaya ng oras yung Pinay na kausapin kami… Chura naman niya… Mas maganda naman kami sa kanya…

At syempre, hindi ko makakalimutan ang mga mini dance number nila kapag pinatutugtog ang it’s all coming back to me now YMCA at Mickey…

At sige na nga… Madaming sexy at malalaking dodo kaming nakita… Busog pati mata namin… Hindi ko rin natiis, sinabi ko rin… Pero masarap talaga food nila.. Pramis… Mamatay man si Batman…

Advertisements
Posted in katas utak, kups session, true story, wala lang

awkward moments…

me and moon...
me and moon…

Madalas bang mangyari sa inyo yung mga awkward moments na kapag may kasama ka at hindi nag-sync ang utak ninyo, iba ang kinalalabasan ng actions ninyo? Pwes! Sa akin, hindi matatapos ang isang linggo na walang awkward moment na nangyayari sa akin. Bigyan ko kayo ng halimbawa:

1. Hindi mo nakasanayan ang “fist bump” na nauso ngayon na ginagawa ng mga kalalakihan, kaya sa tuwing may nakikipag “fist bump” sa iyo, nasasalo mo ng palad mo ang kamao niya, kaya mukha kang engot na parang hinihimas mo ang kamao ng ka “fist bump” mo. AWKWARD! Solution – Kunwari naglalaro kayo ng bato-bato-pik.. WINNER KA! Talo ng papel ang bato…

2. Kasal ng bestfriend mo, nakikipag-kamay yung father niya sa mga bisita, at akmang makikipagkamay ka, eh yung katabi mo ang kinamayan niya, naka-extend lang ang kamay mo, mga 20 secs na at lumipat na ng ibang table yung father ng bestfriend mo. AWKWARD! Solution – Umarteng may pilay ang braso mo, para kunwaring naka extend lang sya, sabay himas dito para kunwari ay hinihilot-hilot.. WINNER KA! Hindi naman napansin ng ibang bisita kasi nakatutok sa bride and groom ang atensyon nila…

3. Nakipagkita ka sa kaklase mo na matagal mo ng hindi nakita, mga centuries na, akmang nakikipag-kamay ka, sabay inihandusay ang pisngi, beso-beso ang trip, kaya pag-beso mo, naiharap niya ang mukha niya sa mukha mo.. AWKWARD! Solution – pagkahalik ay sabay hila sa buhok at sabihing.. “LOKA KA BAKLA!” WINNER KA! Naiahon mo ang sarili mo sa kahihiyan, dahil lalake yung kaibigan mo na yan.

4. Naglalaro kayo ng mga kaibigan mo nung highschool ng “kadyot pwet” yung tutusukin mo ang pwet ng kaklase mong lalake, usong-uso noong highschool kayo. Eksaktong PE ninyo nun at naka jogging pants kayong lahat, pati babae naka jogging pants, at sa hindi inaasahang pangyayari, natusok mo ang kaklase mong babae, crush mo pa naman siya.. AWKWARD! Solution – lumuhod ka at magpasabunot ng bonggang-bongga.. WINNER KA! Pinatawad ka ng kaklase mo, naka-hipo ka pa..

5. Nung time na nalasing ka sa isang pagtitipon at sa hindi maipaliwanag na pangyayari ay nakita mong nakikipag holding hands ka sa kaibigan mong babae, yung holding hands ng mag-jowa.. hindi lang ilang segundo, umabot ata ng ilang minuto.. pagkatapos ay dumadantay na ang ulo niya sa ulo mo at niyayakap ka na parang linta.. AWKWARD! Solution – Kunwari tatayo ka para umihi.. WINNER KA! Hindi mo pinagsamantalahan ang kaibigan mo hindi dahil pangit siya, kundi dahil nirerespeto mo siya bilang babae.

6. Yung moment na nakipagkita ka sa ex mo tapos napabeso ka at napayakap, at ayaw mo ng bitawan.. AWKWARD! Solution – Biglang magsalita ka ng “Kamusta ka na sister? Ang bekiful mo na!” WINNER KA! Maiiwasan mong masampal dahil nag-linger ka, magiging bff mo pa ang ex mo dahil iisipin niyang beki ka.

7. Nagpapatawa ka, at alam mo na nakakatawa ang joke mo dahil muntik-muntikanan ka ng maihi nung una itong sinabi sa iyo, pero nung ni-deliver mo ang punchline sa mga kaibigan mo, hindi sila natawa. AWKWARD! Solution – Hiritan mo agad ng, “Ang corny di ba?” sabay tawa ng malakas. WINNER KA! Dahil inunahan mong ipahiya ang sarili mo, kesa ipahiya ka ng mga friends mo…

Marami pa talagang mga awkward moments na ganyan, kayo ba? May awkward moments ba kayo na gusto ninyong -ishare? wag na kayo mahiya, share na ninyo!

Posted in double meaning, true story, wala lang

…how long has it been?….

nganga
..walang kinalaman ang larawang ito sa post na ito, gusto ko lang magpost ng picture ko na nakanganga para mainggit kayo.. yun lang…

My goodness!! malapit ng mag anim na buwan para madeclare ng tigok ang naka comatose ko na blog. Nagpa-miss lang ako, yun lang yun, pakiramdam ko kasi eh hindi na ako importante sa inyo. Hinihintay ko na haplusin ninyong muli ang mga pahina ng aking blog at himay-himayin ang bawat salitang may double meaning dito. Pero pass muna, balitaan ko muna kayo kung bakit ako nawala, at dito magandang isingit ang “paki-explain… lab yu!”

Namiligro kasi ang trabaho ko dahil hindi na na-renew ang kontrata ko sa pinagtatrabahuhan kong vulcanizing shop. May natitira pa akong dalawang buwan upang maghanap ng malilipatan o di kaya ay bumalik sa aking lupang kinagisnan na tumatanggap ng bakulaw. At sasabihin ko sa inyo na, na stress ng bonggang-bongga ang beauty ko.

Lahat na ata ng pwedeng apply-an ay in-apply-an ko na… tagabuhos ng wiwi galing orinola sa home for the aged, taga bilang ng bituin during day time, tagapag-alaga ng angry bird ni Peter North, secretary ni Napoles, taga-tikim ng pinya, pagpapasubo ng biko, paghawak sa tikoy na matigas at kung ano-ano pang trabaho na makikita kung saan-saan.

Pero subalit datapwa’t ay napanghihinaan ako ng loob, dahil walang sumasagot sa mga sinulatan kong kumpanya. Ginandahan ko pa naman ang resume ko gawa sa gamit na tissue na napulot ko sa loob ng kubeta, yung iba nga ay galing sa toilet bowl, medyo basa pa yung iba, pero pwede pa namang sulatan. Nilagyan ko pa nga ng pabango para maging scented ang peg ng resume ko, pero bigo akong maakit ang atensyon ng mga employers.

At dahil papalapit na ng papalapit ang katapusan ko sa kumpanya ko, hinyaan ko na lang na ang tadhana ang magdikta kung saan pupulutin ang bangkay ko kapag tumalon na ako sa tulay.

Pero laking gulat ko nang may nag testimonial sa akin sa friendster at hinihingi ang aking resume para maipasok ako sa kumpanya na pinagtatrabahuhan niya bilang isang quality tester ng mga bumbilya at blade na ginagamit sa perya, ang kailangan ko lang daw ay matiyaga, handang matuto at matigas ang sikmurang kumain ng bombilya at blade.

Wala pang limang araw nung pinadala ko ang aking impormasyon ay tumawag na agad-agad ang employer at nagpa-schedule ng interview. Magdala daw ako ng kerosene at posporo para masubukan ang aking mga basic skills, parang casting couch lang.

Tatlong tao agad ang nagpasalit-salit sa akin, pinagsawaan nila ang aking murang kaisipan at sinamsam ang aking kaalaman, parang ang sagwa ng pagkakasabi ko dito, tatlong tao ang nagpali-palit na ininterview ako at muli, agad-agad ay natanggap ako. Laking tuwa ko Ate Charo, di ko akalaing matatanggap ako agad kahit wala pa akong karanasan.

Isang buwang palugit ang ibinigay sa akin ng kumpanya para mag-alsabalutan ako sa dati kong kumpanya at lumipat na sa kanila. Pero nagtanong muna ako kung magkano ba ang magiging sweldo ko sa kanila kung sakaling tatanggapin ko nga ang offer nila. Muli, agad-agad niyang isinulat ang matatanggap kong sahod kada buwan, at laking gulat ko dahil dumoble ang matatanggap ko! Ang saya-saya!

Naglalakad akong pauwi na parang lutang at wala sa katinuan, hindi ko namamalayang pinagtatawanan na pala ako ng mga taong nakakasalubong ko dahil nakabukas ang zipper ko at nakalitaw ang sponge bob square pants kong underwear, eh mahaba ang ilong ni sponge bob di ba?

Ang isang nakitang kong maliit na problema ay ang pag-relocate ng bahay, ililipat nila ako sa medyo probinsya at parang magsisimula akong muli, pero keri lang, sa ibang lugar naman ako makakarampa! Ang sosyal ko talaga!

At ang tunay na dahilan kung bakit hindi ako masyadong active sa pagsulat, wala kasing nagbabasa. busy sa paglipat ng trabaho

Madami pa akong kwento, hayaan ninyo, mag-iingay akong muli.

Sobrang namiss ko ang mga kapalitan ko ng comment at ang panggulo sa mga blog ng may blog. Hayaan ninyo at mangungulit uli ako, tiwala lang… AYIEEEE!

Maraming salamat at di pa rin kayo tumiwalag, at sa mga nag-follow sa akin nung mga nakaraang buwan, anong pumasok sa kukote ninyo at ni-follow ninyo ako? Eehehehehehehe.. salamat sa inyo!! Mwahugz!

Posted in katas utak, kups session, wala lang

TGIF…

naunahan kong magising ang alarm ko sa pay phone, kadalasan 6:30 ito dapat tumunog, pero nung dinilat ko mga mata ko, 5:45 na ng umaga… at kahit hindi ko aamining signs of aging ang magising ng maaga kahit late ng matulog, bumangon ako para salubungin ang napakagandang araw sa loob ng isang linggong trabaho.. ang biyernes…

tiniklop ko ang aking higaan, dahil ito ang tradisyonal na higaan ng mga hapon, yung karton ng sony bravia.. at tiniklop ko na din ang ang kumot na gawa sa pinagtagpi-tagping gamit na plastic bag ng basura.. mas warm kasi ang feeling kapag may kaunting alingasngas sa balat… pinagpag ang unan na gawa sa nilukot na diyaryo, at itinabi sa kariton ko na nakaparada sa may ilalim ng poste…

kinuha ko ang twalyang gawa sa ginupit-gupit na kumot na napulot ko, bilog na sabong gawa sa pinagsama-samang gamit na sabon, botelya ng shampoo na may lamang baby cologne at sabong joy, at labakarang gawa sa ginupit na bacon brief na binigay ng kumpare kong may sakit sa pantog… naligo ako sa may posong malapit sa kanal.. ang sarap ng feeling…

first time kong magtimpla ng instant coffee galing sa tubig na nahuhulog mula sa alulod ng bubong ng kapitbahay dahil hindi naman ako nainom talaga ng kape, sinabayan ko ng kanin at ang specialty ng lola ko sa mother side, ang toyoba (toyo at baboy) na ni-tweak ko at ginawa kong toyoma (toyo at manok). sinamahan ko rin ng isang mansanas na 3 linggo na nung napulot ko sa may labas ng grocery… ang sarap lang…

nagbihis na ako ng pang-opisina at ready na para salubungin ang huling araw ng work week.. woot!

habang naglalakad ako papunta sa istasyon ng tren, pansin na pansin ko ang mga nakakasalubong ko ay napapatingin sa akin at napapangiti.. hindi ko tuloy alam kung may dumi ako sa mukha pero alam ba ninyo yung pakiramdam na may nakalimutan kang gawin… pero sige lang, baka nagkataon lang..

pero hindi talaga natigil ang mga titig ng mga kabataang babae nakakasalubong ko, kulang na lang ay isipin kong, “artista ba ako?”, pero hindi pa naman ganun kakapal ang mukha ko kaya inisip ko na lang na “model” lang ang peg ko…

nakasakay ako sa tren at umupo sa may bandang dulo malapit sa pintuan, at hanggang dito ay panay tingin hindi lamang ng mga kabataang dalaga, kundi mga nanay at mga lola.. may iilan-ilang lalakeng sa tingin ko ay may kursunada rin sa akin, hindi ko talaga malaman kung ano o bakit sila napapatingin… ang ganda ko lang.. period..

pagkalipat ko ng tren, hindi na ako nakaupo, nakatayo ako malapit sa upuan ng mga matatanda, buntis, may dalang bata at disabled.. napansin ko na yung lolang nakaupo sa harap ko ay aliw na aliw sa akin.. panay ang ngiti niya at papansin sa akin..

hindi na ako nakatiis at nagtanong na ako kung bakit siya tuwang-tuwa… biglang itinuro ni lola ang pantalon ko at nung tinignan ko kung bakit ay naalala kong bigla kung ano yung nakalimutan kong gawin…

nakalimutan kong mag tootbrush…

Posted in pityur pityur, wala lang

i scream…

me, ben and jerry
jen and berry’s + nguso shot

Cool facts about me…

– Mas paborito ko ang ice cream kumpara sa cake. At mocha flavored ice cream ang trip kong lafangin. Pwede na rin ang chocolate marble.

buong-buo pa ipin ko...
buong-buo pa ipin ko…

– Mahilig akong kumain ng yelo, as in literal na nginunguya ko siya, buti na lang at hindi pa nasisira ipin ko.

– Kapag minamalat ako at walang boses, umiinom ako ng ice cold water, at sa maniwala kayo’t sa maniwala, gumagaling ang malat ko.

– Adik ako sa air-con, dahil ipinanganak na kasing kapal ng kalabaw ang balat ko, kaya mas gusto ko yung nagbabaga sa lamig kesa sa nanlalamig sa init.

– Kung iinom ako ng kape, preferred ko ang iced coffee.

– Laging malamig na tubig ang pinanliligo ko dahil mas nagigising ang diwa ko kapag pinambuhos ko ito sa katawan ko.

– Kapag kumakain ako ng chocolate sundae, tinutunaw ko sya at hinahalong mabuti dun sa chocolate, tapos tutunggain ko siya hanggang maubos at pagkatapos ay hindi ako iinom ng tubig.

—-

Siyanga pala, promote ko lang uli yung magazine namin, pwede ninyong basahin online, wala pang bayad sa akin, kaya kailangan kayod kabayo, pambiling load.

edit
ang maarte..

http://issuu.com/clubfilipina/docs/may2013

Posted in kups session, pityur pityur, wala lang

ay! wrong man!

1
sabog sa dinurog na stork…

‘Wag kayong matakot! ‘Yan ang recent mug shot ko dahil nagpagupit na ako. Matagal ko na ring pinag-iisipan kung tutuluyan ko na bang i-donate ang buhok ko sa tahanang walang balakubak foundation, at kahapon nga ay naglakas loob akong pumasok sa barberya, nagbayad ng 500 pesos para magmukha akong nanggagahasa ng kaning lamig.

2
stop.. in the name of love…

Bukod sa pagpapachupit kahapon, noong linggo (day off) ay nanood kami kasama ng aking mga amiga ng Iron Man 3. Maraming nakapagsabi ng hindi daw gaanong kagandahan ang pelikula, pero para sa aking mababaw na pananaw, napukaw niya ang damdamin ko at napabilib ako sa character ni RDJ (i love you na fafa!). Parang hinulma talaga si Tony Stark sa katauhan ni RDJ, at kahit may bali-balitang eto na daw ang huling pelikula niya bilang taong bakal, ako ay umaasa na siya pa rin ang gaganap na iron man sa avengers 2, bakit ko nasabi? Dahil ka-facebook ko si Stan Lee. Period.

took from my friends FB.. thanks Alaine!

Biyernes naman ay nagbowling kami, at ako ang ginawang pin, yun lang. Naranasan kong masaktan, patumbahin at daan-daanan ng bola. Ang sakit pala ng ganoong feeling. I hate IT!

Ayun lang. Nag-update lang ng kalokohan ko sa buhay. Hindi ako makatulog, wala ako sa tamang ulirat. Pasensya na po…

Posted in katas utak, kups session, pityur pityur, wala lang

sakit sa bangs…

Effortless

Maraming bumabagabag sa akin these past few days, kaya hindi ako nakakapag update kung ano man ang nangyayari sa aking baliw na mundo. Ang larawang nakikita ninyo ay ang hitsura ko ngayon. Hindi ako kirat, sadyang tinaas ko yung kanang kilay ko para magmukha namang interesting ang pagmumukha ko, aminin ninyo, mukha akong balbas na tinubuan ng mukha.

Kamakailan ay kinaiinisan ko ang aming supervisor kuno (kuno kasi hindi naman talaga siya supervisor, parang naatasan lang siyang mag lead sa amin dahil Japanese siya, yun lang yun) dahil pakiramdam ko (oo, feelingero ako pag dating sa ganyan) ay pinag-iinitan na naman niya ako. Iilan lang namang kadahilanan ang naiisip ko kung bakit ako ang flavor of the month niya;

1. Gwapo ako Hindi ako kumukuha ng Sabado/Linggo na trabaho.

Ilang beses niyang sinasabi sa akin na kung hindi daw ako kukuha ng trabaho ng weekends ay posibleng tatanggalin ako sa project at bababa ang sweldo ko. Hellooooo! Hindi naman ako per project, per day ang bayad sa akin, at karapatan ko na mag day-off sa araw na itinakda sa kontrata ko. Optional lang naman kung gusto kong  pumasok ng weekends at hindi ito mandatory. At tandaan mo na tinanggal ninyo ang OT rate ng weekend dahil nga kailangan naming i-offset siya kapag weekdays.

2. Lakas ng sex appeal ko Kapag may tanong ako tungkol sa trabaho ay nagtatanong ako sa may alam.

Aminin mo na hindi mo alam lahat. Wala naman yatang tao na napakatalino na alam ang lahat ng kasagutan sa mga katanungang tulad ng what is love. At saka nang nasubukan kong magtanong sa iyo, alam ko na hindi ito dapat abutin ng 30 minutos bago masagot, kaya minabuti ko na magtanong sa taong nakakaalam, at hindi ikaw yun.

3 . Matalino ako Epal lang talaga siya.

Kung ibinigay sa akin ang task para magturo ng trabaho sa iba, sinisiguro ko naman na alam ko ang mga pinagsasabi ko, kahit balu-baluktot akong mag Nihonggo. Kung sakaling may sinabi ako na mali, tatanggapin ko naman, ‘wag mo lang ipamukha na ikaw ang may alam. Eh kung marunong ka eh di ikaw na magturo, nag aaksaya pa ako ng laway eh mas malakas ang talsik ng sa iyo, ikaw na.

Minsan nararamdaman ko na lang na umaangat ang dugo ko papunta sa ulo kapag nakikita ko siya, kaya nga lagi kong hinihiling na bigyan pa ako ng pasensya sa pakikisalamuha sa kanya, ayoko kasi na may galit sa tao dahil nakaka-stress kaya lang iba talaga siya eh, ang sakit sa bangs…

Sorry ha, rant na naman ako, pagbigyan na ninyo ako, pero para sumaya kayo, share ko pic ko nung dalaga pa ako.

Sabel

Posted in back to the past, wala lang

job interview…

…hi guys!! to make the long story short.. i am back.. at sana magtuloy-tuloy na… ang hirap naman kasing sumulat, sa totoo lang, ayokong gawing obligasyon ang pagsusulat kasi nawawalan ng sense.. pero kailangan isipin ko rin na kailangan kong gawin ito dahil mayabang ako at gusto kong ipamukha sa inyo na magaling ako…

ok, pasensya na po at na hack po yung unang paragraph ko.. hindi po ako nagsulat niyan.. ‘wag na lang po ninyong pansinin.. sige na.. please… kiss ko kayo… MMWT! (mwah mwah with tongue!)…

alam ba ninyo na bago pa ako magtrabaho ay madami-daming kumpanya na ang inaplayan ko pero lagi akong sablay… at dahil fresh grad ako ng kursong vulcanology, major in cosmetology noon, desidido akong makapasok sa kumpanyang sa tingin ko ay maghuhubog sa akin para maging isang propesyonal, kaya ang isang buwan ng paghahanap ko ng trabaho ay talaga namang hindi ko malilimutan…

syempre, kapag may interview ako, daig ko pa yung manliligaw, naka slacks, naka long sleeves, naka sapatos na pinakintab gamit ang biton, yung ginagamit sa sapatos ni Sion na kapag nilagyan mo ng biton, kikinis yon… yun yon… at yung mga linyang “i want to be part of your company because i believe, that your company is the best, among the rest! i thank you! *bow*” – parang sagot lang ng ms. universe candidate sa final 10…

bagong ahit, bagong gupit ng buhok, trimmed nails, bonbon baby cologne at tawas para di magkaputok… pero bakit laging rejected ako?? pasado naman ako sa mga exams at initial screening, pero kapag sa major major interview, laging sinasabi nila sa akin na “we will call you” or “we will get in-touch with you”.. syet…

naka-sampung job interviews na ako pero wala pa rin, kaya para akong nabasted, yung parang galit ka dun sa nililigawan mo kasi pinaasa ka pero hindi ka dapat umasa… yung ganyang peg…

eh one day, isang araw, nasa bahay ako ng mga pinsan ko at nagkayayaang uminom.. araw ata ng martes yun, at dahil isa akong dakilang bum, sumama ako at nakipaglasingan na parang walang bukas… at dahil sa aking katangahan pagiging makalimutin, nakalimutan ko na may job interview pala ako sa laguna at kailangang 5:30 ng umaga ay makaalis ako para umabot sa interview ko ng alas-9… eh natapos ang inuman ng alas-2.. PATAY!

kaya kahit lasing ako, pinilit kong magpaka-kuya germs.. walang tulugan… hindi ako nakapag suot ng kurbata, tinupi ko ang long sleeves ko dahil mainit, hindi ko pinakinis ang sapatos ko, nakalimutan kong mag-ahit, magpagupit at magcologne, at higit sa lahat, amoy emperador brandy pa ako na may halong red horse… goodluck!

9:30 na ng umaga.. late ako sa interview… nung tinawag na ang pangalan ko, ni hindi ko alam kung saan ako pupunta, nagtatawanan nga ang mga kasabayan ko dahil mukha akong homeless na nagnakaw ng damit sa sampayan…

interview na… medyo maganda yung nagiinterview sa akin so kahit sesenglot-senglot ako ay tumindig ako na parang manyak professional.. at sinagot ng sincere ang mga katanungan niya tungkol sa aking buhay…

HR : So Mr. Potpot, how are you?
Potpot : I’m fine, thank you! Keep the change..
HR : Alright, so Mr. Potpot, how do you see yourself in the next five years?
Potpot : Good question. I will see myself looking back 5 years from now and saying, “thank you for hiring me”
HR : hahaha, that’s cute. So what do you think are your skills that will help us decide to hire you?
Potpot : Not only do I poses the built and strength of a body builder but I am also capable of making this company earn millions of pesos with just my charms! I am very resourceful and very diligent when it comes to work. I am also a team player and can work under minimal supervision.
HR : Right.. *look of disgust* So do you have any questions regarding our company?
Potpot : Yes I do… ammm where is the toilet? None as of the moment.. Hope to see you again.
HR : Don’t count on it.. Sure.. Thank you!

at after ilang days.. akalain mo TANGGAP AKO! hindi ko alam kung natakot ba sa akin yung HR o nahumaling nakita niya na desidido akong makapasok sa kumpanya…

i therefore conclude, na sa pagmumukha kong ito, hindi kailangan na magmukha akong tao, ang importante ay maunahan ko sa sindak yung nag-iinterview…

Pahabol : sa lahat nga ng mga naging trabaho ko, kapag umattend ako ng interview, hindi ako nag-eeffort na mag-ayos, at swerte naman na natatanggap ako.. sa ngayon, pang anim na kumpanya na itong pinapasukan ko ngayon.. siguro ang swete ko ay yung balbas ko.. ‘wag na kaya akong mag-ahit? ng buhok sa kili-kili?? hihihi…

Posted in back to the past, kups session, wala lang

puso…

May sasabihin ako sa inyo, atin-atin na lang ito ha, ‘wag na ninyong ikakalat, sikretong malutong ito. Alam ba ninyong dati akong naging stalker? Oo, stalker ako dati. Matagal na naman iyun at kaya ko lang naman ginawa iyun ay dahil sobrang tinamaan ako dun sa chick na yun. Marahil nagtataka kayo kung paano nangyari yun ‘no? Pwes! Kumuha na kayo ng popcorn, labakara or panyo para sa luha, at tissue pang-singa, at ikukwento ko sa inyo.

Dear Charo… *que maala-ala mo kaya instrumental theme song para mas feel*

Third Year college po ako noon, usong-uso pa ang mga hacked ISP accounts dahil dial-up pa ang in na in noon. Kung wala po kayong hacked account, jologs po kayo.

Nag-jojoin po ako sa mga mirc chatrooms noon, at dahil first time kong makagamit ng “internet”, sinubukan ko kung masaya ba ito. At nasiyahan naman ako ng 5%. Ok sige, 6.5%.

Sa DALNet po ako naligaw, at nanatili. Marami akong naging mga kaibigan at madami na rin akong naka-eyeball, pero may isang babae ang nakapagpatibok ng aking pagkalalake puso, tawagin na lamang po natin siya sa pangalang Vangie.

Hindi pa po uso ang webcam noon, kaya palitan lamang po ng larawan ang pwede, at noong nasilayan ko ang mga malalaki niyang dibdib mata, sinabi ko na sa aking sarili na, “I think she is the one”, sabay tulo ng aking laway luha sa tuwa.

Sa chatroom pa lang ay meron na kaming “understanding” at dahil ako ay isang manyakis na binata “hopeless romantic” naiisip ko na agad kung ano yung mga maiinit na tagpo mangyayari kapag nagkita kami.

Tawag sa telepono, message sa mirc, telegrama, message sa icq, carrier pigeon, smoke signal, bat signal, at kung anu-ano pang pamamaraan para magkausap kami. Malandi lang ako. Pagbigyan na ninyo ako.

Nagkaroon na kami ng usapan na dadalo kami sa isang “group eb” at pagkatapos ay pupunta kami sa lugar na pwede kaming mag-usap ng masinsinan, sa motel sa jollibee.

Nasa 7-11 po ako naghihintay, ng may lumapit sa aking babae.

“Potpot?”
“Van..hmmmm….gie?”
“Hi!”

NAKNAMPOTAH ATE CHARO!! MAS MAGANDA SIYA SA PERSONAL!

Inabot niya ang kamay niya na mabilis kong sinalo at naghintay ng 30 seconds bago ko binitawan. Malandi lang.

Hindi ko na napansin ang iba pang mga kasama namin dahil nakatutok lang ako ng tingin kay Vangie, hindi ko maipaliwanag ang naramdaman ko, na “love at first sight” ang beauty ko sa kanya. Kita ko naman na may “reciprocation” dahil panay ang hawak niya sa braso ko at kurot sa pisngi ko. It’s a sign.

Kaya nung niyaya ko na siyang mag-usap ng masinsinan, ay agad siyang tumanggi, dahil inamin niyang may bf na pala siya. Si Charles.

Ang sakit-sakit ate Charo, pero ok lang, sinabi ko naman na ok lang na maging friends kami, pero ang totoo, I WANT MORE!!

Inalam ko ang lahat-lahat tungkol sa kanya, at kahit hindi pa uso ang friendster noon, nalaman ko ang lahat-lahat tungkol sa kanya. Mula sa parlor na pinupuntahan niya hanggang sa sanitary napkin na ginagamit niya. Dinaig ko pa ang bagsik ni Sherlock Holmes, ang abilidad ni Inspector Gadget, ang sumbrero ni Dick Tracy, ang pagkaabnoy ni L at ang height ni Detective Conan sa husay ko sa pagsaliksik.

At hindi nagtagal, nung nalaman kong naghiwalay na sila ng tukmol niyang boyfriend na si Charles, ay agad akong pumasok sa eksena. Pero masakit ate Charo, dahil nung sinabi ko ang “feelings” ko sa kanya, ay agad niya akong sinabihan na;

“Sorry Pot, you’re not my type”

OH SYET ANG SAKIT-SAKIT LANG!!!

Pero wala akong nagawa, kundi ang kalimutan siya. Kalimutan… Kalimutan.. Kalimutan…

Lumipas ang ilang taon, siguro mga 1 year, habang kasama ko ang jowa ko noon, nagtagpo kami sa isang mall sa QC ng hindi sinasadya.

“Hi Potpot, still remember me?”
“Van…hmmmmm…..gie?”
“OOOHHH! YOU STILL REMEMBER!”

Niyakap niya ako noon na parang ayaw na niya akong pakawalan ate Charo.

“So, does your offer still stand?”

Ngumiti ako, hinawakan ko ang kamay niya at sinabi ko with feelings;

“NEKNEK MO!”

Sabay alis hawak-hawak ang kamay ng jowa ko… si Charles…