Basagan

2016-02-05 16.34.21

Mahigit isang taon na ang nakakalipas at sa malamang hindi pa rin kayo nagsisi-alis dito sa aking pahina, ANO BANG BINABALIK-BALIKAN NINYO DITO?!?!

Siguro iniisip ninyo na kapag nagbalik si Potpot eh napakalupit na nitong gumawa ng katha sa Tagalog… Siguro iniisip ninyo na kapag gumawa uli si Potpot ng bagong blog post ay mas nakakatawa ang ikukwento niya… Siguro akala ninyo nagparetoke na ng pototoy si Potpot at ganap na siyang babae? Siguro.. hindi sigurado…

Siyanga pala, nandito pa rin ako sa lupain ni ultraman at godzilla, at oo, mukhang dito na ako tatanda kahit matanda na ako dahil bata pa ako…

Marami na namang magtataka sa inyo, magbabalik ako tapos aabutin ng pagputi ng uwak buwan bago ako bumalik sa pag kwento, pero hindi na ngayon. Ako ay nagdesisiyon na dapat sa loob ng isang linggo ay meron akong maibabahagi sa inyo na kapupulutan ninyo ng katarantaduhan aral at makakapag-bigay sa inyo ng matinding kasuklaman aliw…

At naisip ko rin na ipakilala sa inyo ang nakikipagplastikang totoong ako. Kung ano ang kinahihiligan ko, kung ano ba ang pinagkakaabalahan ko, at kung sino ang PUTANG-INANG NAGNAKAW NG CELLPHONE KO SA JEEP nakakapagbigay sa akin ng inspirasyon para sumulat.

Hindi lang yan, sasamahan pa natin ng kaunting video at pictures ng sa gayon ay maipakita ko sa inyo ang isa sa kinaaliwan ko noong nakaraang taon… mga hindi pa tuli na mga lalake mga collectibles…

Salamat at hindi pa rin kayo nagsasawang balikan ang pahinang ito.. promise, hindi ko na kayo bibitinin.. pero tandaan, promises are made to be broken…

The most important thing you should never forget…

salamat sa lahat…

baho!
baho!

Salamat sa mga naging kakwentuhan, kakulitan, kachikahan ko dito sa aking unang bahay bago pa naging patok ang facebook/twitter/instagram… aminin ko man o hindi, ilang taon na rin akong tambay ng cyberspace… nagkalat ang ka-abnormalan ko sa internet na kahit i-google ninyo ako, ay porn sites ang mapupuntahan ninyo.. pero ‘wag na niyong balaking gawin pa ‘yan.. please.. parang awa na ninyo…

Sa totoo lang, hindi ko inaakala na sa hinaba-haba ng panahon, dito pa rin ako babalik-balik… Dito ko kasi nailalabas ang mga kalokohan ko kahit sabihin natin na sa personal ay may pagkaloko-loko ako… mas malaya kong nasasabi ang saloobin ko na hindi ako hinuhusgahan ng mga tao na ang tingin nila sa sarili ay napaka-superior.. pwe…

Pasensya na at hindi ako nakabibisita sa mga kaibigan ko dito dahil sa mga kadahilanang hindi ko na sasabihin pero kung pipilitin ninyo ako ay hindi ko ipagdadamot na sabihin sa inyo na dahil naging busy ako sa trabaho kaya hindi ako nakakatambay palagi.. pero huwag kayong mag-alala, hindi pa rin ako makakabisita sa mga sites ninyo… paninindigan ko na kunwari ay hindi na ako existing sa internet at magpapaka “anonymous” na lang ako sa pagbisita sa mga page ninyo… at kapag hindi ako nakapagpigil sa pag like at pag-comment, burahin na lang ninyo kasi baka mapahaba pa ang kwentuhan natin…

Nag-iba na ako ng trabaho, pero hindi naman ito nalalayo sa dati kong trabaho na tiga-make-up ng patay sa funeraria paz, ngayon kasi ang trabaho ko ay tiga-manicure/pedicure ng mga namatay na kuko.. medyo malapit ‘di ba? Nagpursigi ako sa trabaho ko ngayon at dahil siguro sa aking determinasyon at sipag sa trabaho, ipinagkaloob sa akin ni batman ang kanyang brief swerte dahil ako ay na-promote sa trabaho ko bilang sub-leader ng mga beking kailangan mong utusan bago magsikilos sa trabaho…

Swerte lang siguro ako ngayon dahil kahit mahirap ang trabaho ko, nakakahabol naman ako at araw-araw may natututunan… at dahil nga nakita nila na kulang na lang ay ingudngod ko ang pagmumukha ko sa mabahong paa ng customer, tinaasan nila ang sweldo ko ng 9 pesos at ginawang taga-saway ng mga nagsasayaw na unggoy sa zoo… bongga lang…

At pansinin ninyo na wala pa ring pinagbago sa mga sulat ko, wala pa rin kayong maintindihan at wala pa ring sense at structure ang pagsusulat ko… kaya nga tinawag na walang basagan ng trip, sabunutan ko kayo sa kili-kili eh…

Bigyan pa ninyo ako ng time para makahinga ng maluwag… at sana mapasaya ko pa rin kayo kahit sandali ng makalimutan ninyo ang mga problema ninyo… maraming salamat at mabuhay tayong mga bloggers!! woot!!

the pain…

the pain..
the pain..

ANO BA?!?? Gaano ba katagal ang balak mong saktan ako? Hindi ko alam kung ano ba ginawa ko para saktan mo ako ng ganito. Ang kirot ng dibdib ko! SOBRA!

Dati-rati, hindi ko pinapansin ang mga ginagawa mo sa akin. Akala ko kasi, normal lang ang nangyayari kapag binibisita mo ako. Sa katunayan, bibihira mo lang akong maalala, at sa tuwing darating ka, pinapahiya mo ako.

Pupuntiryahin mo ang mukha ko, at sa tuwing aalis ka, nag-iiwan ka ng marka na matagal bago maghilom. Sugat na tumatagos, pamamahiya na hanggang sa ngayon ay natatandaan ko. PAKSYET KA!

Pero bakit naman kung kailan nakapag “move-on” na ako sa iyo, saka magpaparamdam ng bonggang-bongga.

Lubayan mo na ako! Hindi ako makakilos ng mabuti dahil sa ginagawa mo! Pakiramdam ko kakaiba itong ginagawa mo sa akin. Hindi ito normal! PARANG AWA MO NA! LUBAYAN MO NA AKO!

Tutubuan lang ako ng tigyawat, sa mismong kaliwang utong ko pa! PESTE TALAGA!

personal preference..

my husband's lover
my husband’s lover

Lagi na lang na kapag may bago akong post, sasabihin ko na “pasensya na sa late post”. Well, para maiba naman, eto ang sasabihin ko ngayon, “magtiis kayo sa kahihintay!”. Ang yabang lang ng peg ko, sorry naman.

Sobrang busy ako sa trabaho at marami pa kasi akong dapat matutunan sa bagong career ko na isang “SUPULTURERO”. Yes! I dig graves for a living. Kung may kasabihan nga tayo na may pera sa basura, ang motto ng kumpanya namin, “may pera sa bulsa ng mga bangkay na nahuhukay”.

Pero hindi ito ang main focus ng aking kwento. Intro ko lang yan, ang totoo niyan, active ako sa ibang social media sites tulad ng Instagram, Tumblr, at Facebook.

May nakapagsabi nga sa akin, “ang tanda mo na, may instagram ka pa at tumblr”, na sinagot ko naman agad na “EH ANONG PAKIALAM MO! HINDOT!”, pero sa isip ko lang yan. Ang sinabi ko talaga, “Ahhh wala lang, trip ko lang”.

Sino ba ang nagsasabi o nagdidikta kung matanda ka o bata ka sa isang bagay na nag-eenjoy ka? Bakit kailangang magkaroon ng “age-restrictions” ang mga gawain na alam mo naman na qualified ka dahil tuli ka na or nireregla ka na? Paano mo ba masasabi na matanda or bata ang isang nilalang base sa mga ginagawa niya sa buhay? Kailan mo ba sasabihing tama o mali ang isang gawain na wala ka namang kaalam-alam? Ano ang sagot sa square-root of 3?

Ang daming tanong pero isa lang ang sagot.. PERSONAL PREFERENCE.

Nagkakaroon tayo ng sarili nating perception sa tao kapag sa tingin natin ay hindi ito angkop sa ating panlasa. Kapag nakakita ka ng matandang babae na nagsusuot ng sexy na damit, sasabihan natin sila na “NAGMUMURANG KAMIAS” pero ang totoo niyan ay komportable lang sila na isuot ang mga ganung klaseng damit, at posibleng lalandi si lola.

Kapag nakakita tayo ng teenager na may bf/gf, iisipin mo na “MALALANDI” dahil bata pa eh kumekereng-kreng na pero ang totoo niyan, inggit lang tayo kasi sila may lovelife, tayo, WALA! At sila may jerjer tayo ay “all by myself” lang ang beauty.

Kapag nakaka-encounter tayo ng mga matatanda na nanonood pa rin ng cartoons at naglalaro ng DOTA, sasabihin na hindi na bagay at dapat magtrabaho, pero ang totoo ay naiinggit tayo dahil sila ay may oras para magawa ang mga bagay na gusto nila, tayo, WALA!

Kapag nakakakita tayo ng mga bata na kung magsalita ay parang matanda, iisipin natin na masyadong mura pa ang isip para makapag-isip ng ganun, hindi natin naiisip na matalino ang bata at palabasa ng libro kaya matalino kung makapag-salita.

Sarili lang natin ang nagsasabi na tama/mali ang isang bagay ayon sa pagkakaalam natin kung ano ang tama at mali. Parang perlikula lang yan, yung iba gusto ang pinapanood samanatalang yung iba, hindi naman naibigan ang palabas. Personal preference lang lahat.

Parang sa pagkain, yung iba gusto may catsup ang itlog, yung iba gusto asin lang, choosy lang ‘di ba?

Kaya please lang, kung sa tingin ninyo na sa edad kong 25 (ehem!) ay walang karapatang mag-participate sa mga social networking sites, pasensya na at hindi ko na reach ang expectations ninyo.

At dahil jan, na promote ko ang aking ibang site ng hindi ako nagmumukhang desperado. I THANK YOU! BOW!

hooters…

20140202-150137.jpg

February na pala… Lumipas na naman ang isang buwan bago ako nakapag-post ulit… Tumitindi na naman ang katamaran ko sa katawan…

Eniwey, kwento ko lang nung nakaraang biyernes, nagpunta kami ng mga ka-opisina kong Pinoy sa hooters dito sa may Osaka.. Isang kilalang family restaurant sa Amerika na kung saan marami kang makikitang naglalakihang dibdib servings ng pagkain..

Noong una ay sceptic ako, kasi naman, alam naman natin na ang hooters ay pinupuntahan dahil lamang sa mga babae kilala itong family restaurant… Parang pagboto lang ng mga trapo sa Pinas, name recall lang…

Pero laking gulat ko ng matikman ko ang pagkain nila. Hindi lang marami, napakasarap pa! Kaya nga parang magiging tradisyon na namin na bumalik-balik sa hooters dahil ang sexy ng mga babae napakasarap ng pagkain nila…

Pero hindi jan nagtatapos ang kwento ko…

Sa may bandang likod namin, may pamilyang kumakain, may kasamang bata ang mag-asawa, siguro mga 4 years old yung batang lalake… At hindi namin maiwasan mainggit dun sa bata kasi nilalandi nilalaro siya ng mga waitress…

Napaisip lang kami na baka unano lang yung bata at nagpapanggap lang na bata para makipaglaro ng apoy sa mga babaeng waitress… Napaka-swerte mo bata, buti na lang ‘di ka pa tuli wala ka pang alam…

Isa pang naka-agaw atensyon sa amin ay yung isang Haponesang waitress na pilit kaming kinakausap ng tagalog… Nagtanong pa nga siya ng tagalog ng “i love you” na agad kong sinagot ng “i love you too” “mahal kita”… Kaya paulit-ulit niyang sinasabi yan sabay beso-beso apir… Sino ba naman kami para hindi manigas matuwa sa kanya… Tapos, sinabi niyang may Pinay na nagtatrabaho din sa hooters, at dali-dali niya itong tinawag… Nagulat lang kami kasi, mas hospitable pa yung Hapon kumpara sa Pinay na waitress. Siguro, ayaw mag-aksaya ng oras yung Pinay na kausapin kami… Chura naman niya… Mas maganda naman kami sa kanya…

At syempre, hindi ko makakalimutan ang mga mini dance number nila kapag pinatutugtog ang it’s all coming back to me now YMCA at Mickey…

At sige na nga… Madaming sexy at malalaking dodo kaming nakita… Busog pati mata namin… Hindi ko rin natiis, sinabi ko rin… Pero masarap talaga food nila.. Pramis… Mamatay man si Batman…

awkward moments…

me and moon...
me and moon…

Madalas bang mangyari sa inyo yung mga awkward moments na kapag may kasama ka at hindi nag-sync ang utak ninyo, iba ang kinalalabasan ng actions ninyo? Pwes! Sa akin, hindi matatapos ang isang linggo na walang awkward moment na nangyayari sa akin. Bigyan ko kayo ng halimbawa:

1. Hindi mo nakasanayan ang “fist bump” na nauso ngayon na ginagawa ng mga kalalakihan, kaya sa tuwing may nakikipag “fist bump” sa iyo, nasasalo mo ng palad mo ang kamao niya, kaya mukha kang engot na parang hinihimas mo ang kamao ng ka “fist bump” mo. AWKWARD! Solution – Kunwari naglalaro kayo ng bato-bato-pik.. WINNER KA! Talo ng papel ang bato…

2. Kasal ng bestfriend mo, nakikipag-kamay yung father niya sa mga bisita, at akmang makikipagkamay ka, eh yung katabi mo ang kinamayan niya, naka-extend lang ang kamay mo, mga 20 secs na at lumipat na ng ibang table yung father ng bestfriend mo. AWKWARD! Solution – Umarteng may pilay ang braso mo, para kunwaring naka extend lang sya, sabay himas dito para kunwari ay hinihilot-hilot.. WINNER KA! Hindi naman napansin ng ibang bisita kasi nakatutok sa bride and groom ang atensyon nila…

3. Nakipagkita ka sa kaklase mo na matagal mo ng hindi nakita, mga centuries na, akmang nakikipag-kamay ka, sabay inihandusay ang pisngi, beso-beso ang trip, kaya pag-beso mo, naiharap niya ang mukha niya sa mukha mo.. AWKWARD! Solution – pagkahalik ay sabay hila sa buhok at sabihing.. “LOKA KA BAKLA!” WINNER KA! Naiahon mo ang sarili mo sa kahihiyan, dahil lalake yung kaibigan mo na yan.

4. Naglalaro kayo ng mga kaibigan mo nung highschool ng “kadyot pwet” yung tutusukin mo ang pwet ng kaklase mong lalake, usong-uso noong highschool kayo. Eksaktong PE ninyo nun at naka jogging pants kayong lahat, pati babae naka jogging pants, at sa hindi inaasahang pangyayari, natusok mo ang kaklase mong babae, crush mo pa naman siya.. AWKWARD! Solution – lumuhod ka at magpasabunot ng bonggang-bongga.. WINNER KA! Pinatawad ka ng kaklase mo, naka-hipo ka pa..

5. Nung time na nalasing ka sa isang pagtitipon at sa hindi maipaliwanag na pangyayari ay nakita mong nakikipag holding hands ka sa kaibigan mong babae, yung holding hands ng mag-jowa.. hindi lang ilang segundo, umabot ata ng ilang minuto.. pagkatapos ay dumadantay na ang ulo niya sa ulo mo at niyayakap ka na parang linta.. AWKWARD! Solution – Kunwari tatayo ka para umihi.. WINNER KA! Hindi mo pinagsamantalahan ang kaibigan mo hindi dahil pangit siya, kundi dahil nirerespeto mo siya bilang babae.

6. Yung moment na nakipagkita ka sa ex mo tapos napabeso ka at napayakap, at ayaw mo ng bitawan.. AWKWARD! Solution – Biglang magsalita ka ng “Kamusta ka na sister? Ang bekiful mo na!” WINNER KA! Maiiwasan mong masampal dahil nag-linger ka, magiging bff mo pa ang ex mo dahil iisipin niyang beki ka.

7. Nagpapatawa ka, at alam mo na nakakatawa ang joke mo dahil muntik-muntikanan ka ng maihi nung una itong sinabi sa iyo, pero nung ni-deliver mo ang punchline sa mga kaibigan mo, hindi sila natawa. AWKWARD! Solution – Hiritan mo agad ng, “Ang corny di ba?” sabay tawa ng malakas. WINNER KA! Dahil inunahan mong ipahiya ang sarili mo, kesa ipahiya ka ng mga friends mo…

Marami pa talagang mga awkward moments na ganyan, kayo ba? May awkward moments ba kayo na gusto ninyong -ishare? wag na kayo mahiya, share na ninyo!

…how long has it been?….

nganga
..walang kinalaman ang larawang ito sa post na ito, gusto ko lang magpost ng picture ko na nakanganga para mainggit kayo.. yun lang…

My goodness!! malapit ng mag anim na buwan para madeclare ng tigok ang naka comatose ko na blog. Nagpa-miss lang ako, yun lang yun, pakiramdam ko kasi eh hindi na ako importante sa inyo. Hinihintay ko na haplusin ninyong muli ang mga pahina ng aking blog at himay-himayin ang bawat salitang may double meaning dito. Pero pass muna, balitaan ko muna kayo kung bakit ako nawala, at dito magandang isingit ang “paki-explain… lab yu!”

Namiligro kasi ang trabaho ko dahil hindi na na-renew ang kontrata ko sa pinagtatrabahuhan kong vulcanizing shop. May natitira pa akong dalawang buwan upang maghanap ng malilipatan o di kaya ay bumalik sa aking lupang kinagisnan na tumatanggap ng bakulaw. At sasabihin ko sa inyo na, na stress ng bonggang-bongga ang beauty ko.

Lahat na ata ng pwedeng apply-an ay in-apply-an ko na… tagabuhos ng wiwi galing orinola sa home for the aged, taga bilang ng bituin during day time, tagapag-alaga ng angry bird ni Peter North, secretary ni Napoles, taga-tikim ng pinya, pagpapasubo ng biko, paghawak sa tikoy na matigas at kung ano-ano pang trabaho na makikita kung saan-saan.

Pero subalit datapwa’t ay napanghihinaan ako ng loob, dahil walang sumasagot sa mga sinulatan kong kumpanya. Ginandahan ko pa naman ang resume ko gawa sa gamit na tissue na napulot ko sa loob ng kubeta, yung iba nga ay galing sa toilet bowl, medyo basa pa yung iba, pero pwede pa namang sulatan. Nilagyan ko pa nga ng pabango para maging scented ang peg ng resume ko, pero bigo akong maakit ang atensyon ng mga employers.

At dahil papalapit na ng papalapit ang katapusan ko sa kumpanya ko, hinyaan ko na lang na ang tadhana ang magdikta kung saan pupulutin ang bangkay ko kapag tumalon na ako sa tulay.

Pero laking gulat ko nang may nag testimonial sa akin sa friendster at hinihingi ang aking resume para maipasok ako sa kumpanya na pinagtatrabahuhan niya bilang isang quality tester ng mga bumbilya at blade na ginagamit sa perya, ang kailangan ko lang daw ay matiyaga, handang matuto at matigas ang sikmurang kumain ng bombilya at blade.

Wala pang limang araw nung pinadala ko ang aking impormasyon ay tumawag na agad-agad ang employer at nagpa-schedule ng interview. Magdala daw ako ng kerosene at posporo para masubukan ang aking mga basic skills, parang casting couch lang.

Tatlong tao agad ang nagpasalit-salit sa akin, pinagsawaan nila ang aking murang kaisipan at sinamsam ang aking kaalaman, parang ang sagwa ng pagkakasabi ko dito, tatlong tao ang nagpali-palit na ininterview ako at muli, agad-agad ay natanggap ako. Laking tuwa ko Ate Charo, di ko akalaing matatanggap ako agad kahit wala pa akong karanasan.

Isang buwang palugit ang ibinigay sa akin ng kumpanya para mag-alsabalutan ako sa dati kong kumpanya at lumipat na sa kanila. Pero nagtanong muna ako kung magkano ba ang magiging sweldo ko sa kanila kung sakaling tatanggapin ko nga ang offer nila. Muli, agad-agad niyang isinulat ang matatanggap kong sahod kada buwan, at laking gulat ko dahil dumoble ang matatanggap ko! Ang saya-saya!

Naglalakad akong pauwi na parang lutang at wala sa katinuan, hindi ko namamalayang pinagtatawanan na pala ako ng mga taong nakakasalubong ko dahil nakabukas ang zipper ko at nakalitaw ang sponge bob square pants kong underwear, eh mahaba ang ilong ni sponge bob di ba?

Ang isang nakitang kong maliit na problema ay ang pag-relocate ng bahay, ililipat nila ako sa medyo probinsya at parang magsisimula akong muli, pero keri lang, sa ibang lugar naman ako makakarampa! Ang sosyal ko talaga!

At ang tunay na dahilan kung bakit hindi ako masyadong active sa pagsulat, wala kasing nagbabasa. busy sa paglipat ng trabaho

Madami pa akong kwento, hayaan ninyo, mag-iingay akong muli.

Sobrang namiss ko ang mga kapalitan ko ng comment at ang panggulo sa mga blog ng may blog. Hayaan ninyo at mangungulit uli ako, tiwala lang… AYIEEEE!

Maraming salamat at di pa rin kayo tumiwalag, at sa mga nag-follow sa akin nung mga nakaraang buwan, anong pumasok sa kukote ninyo at ni-follow ninyo ako? Eehehehehehehe.. salamat sa inyo!! Mwahugz!