Posted in back to the past, true story, wala lang

K-Drama Feel part 1

Kapag nakakapanood ako ng k-drama, kadalasang sumasagi sa isip ko kung nangyayari ba ang mga ito sa totoong buhay, lalo na yung mga kilig moments na kung saan nagbabatuhan ng mga matatamis na salita at talagang kikiligin ka kapag tinamaan ka. At saka ko naalala na may mga k-drama moments pala ako nung kabataan ko, 5 years ago..

Third year highschool ako nung una kong nakilala si Leonora, 1st year lang siya noon at transferee sa aming school. Sa unang tingin, masasabi mo na cute siya pero hindi ito sapat para mapukaw ang kalooban ko sa kanya.

Naging close kami dahil pareho kaming officer ng student council pero salungat ang aming schedule dahil pang umaga siya, panghapon naman ako pero may ilang minuto kaming nagkakatagpo kapag nag overlap ang pag-uwi niya at pag pagpasok ko sa hapon.

Walang landiang nagaganap, dahil turing ko sa kanya noon ay parang little sister. At ang masaklap pa noon, ginawa ko siyang tulay dahil nagpalakad ako sa isang kaklase niya na crush ko. Tinulungan naman niya ako pero sa kasamaang palad, olats ako dun sa crush ko.

Ang hindi ko maintindihan, nung mga panahon na nagpapatulong ako sa kanya, mas madalas ang usap namin dahil siya ang sinasadya kong kausapin, at dahil mas madalas ko siyang makita at makausap, nagkaroon ng kaunting puwang sa puso ko para sa kanya, naging crush ko na rin siya, ng slight.

Ilang buwan ang lumipas, napasali kami sa isang stage play na kung saan mas lalo kaming naging close ni Leonora. Sinabi niya sa akin na crush niya ang isa sa mga mahusay ng stage actor sa aming school noon. Aaminin ko kuya Eddie, medyo na hurt ako pero wala naman akong magagawa dahil friends lang kami. Wala akong K na mag-inarte para sabihin sa kanyang “Ako na lang, ako na lang sana…”.

Naging mag close sila nung lalakeng magaling umarte, to the point na nasasaktan na ako kapag nakikita ko silang magkasama at nag-uusap. One day, sinabi ni Leonora na magkikita at mag-uusap sila nung lalakeng magaling umarte sa patio ng aming sibahan para “mag-usap”. Kinabahan ako nun ate Charo, pakiramdam ko kung hindi ako gagawa ng aksyon, hindi ko masasabi kay Leonora ang tunay kong nararamdaman.

Dali-dali akong bumalik sa patio at hindi ako nakapaniwala sa nakita ko. Nakaupo sila sa isang bench, nakayakap sa isa’t-sa. Shook ako besh! At kahit masakit, lumapit pa rin ako para makumpirma ang nakikita ng aking mga mata pero itinatanggi ng aking puso.

Potpot : Uyy, sir.. uy Leonora, nandito pala kayo.

Hindi inaalis ni lalakeng magaling umarte ang pagkakayakap niya kay Leonora.

LMU : Oo nandito kami, anong ginagawa mo dito?

Potpot : Napadaan lang sir, ok lang ba kayo?

LMU : Oo ok lang kami, sige pwede ka ng umalis

Hindi ko inaalis ang tingin ko kay Leonora at kahit maluluha na ako sa nakikita ko, wala akong magawa. Hindi ko nakitang tumingin si Leonora sa akin, nakatingin lang siya sa malayo.

Umalis ako at saktong pagtalikod ko, tumulo ang mga luha ko, senyales na nabigo ako. Sobrang sakit ate Mel. Tinago ko ang iyak ko at nung nakakasiguro na akong hindi na nila ako tanaw, agad kong pinunasan ang luha ko para hindi naman ako mukhang dugyot habang naglalakad pauwi.

Lumipas ang mga araw, linggo, buwan, na sa tuwing nakikita ko si Leonora, malungkot siya. Gusto ko siyang lapitan pero natatakot ako. Natatakot ako na kumirot ang puso ko kapag ikukwento niya na sila na ni lalakeng magaling umarte. Hindi ko kakayanin, ouch! At sa tuwing titingin siya sa akin, lumalayo ako ng tingin at iiba ng direksyon papalayo sa kanya.

Isang araw, sa hindi inaasahang pagkakataon, nakaupo ako malapit sa pasukan ng mga estudyante at nagbabasa ng aralin nang may biglang tumabi sa akin. Si Leonora. Pagtingin ko sa kanya ay nakangiti siya. Ang ganda niya.

Leonora : Uyy Pot, kamusta na? Tagal na nating di nagkakachikahan ah. Kamusta na? May girlfriend ka na ba?

Sa loob ko gusto kong sabihin na, “ikaw sana ang gusto kong maging girlfriend kaya lang may nagpapasaya na sa puso mo.”

Potpot : Ako? may GF? BF madami! ahahahahaha!

Leonora : Sira ka talaga! (sabay hampas sa balikat ko)

Potpot : ouch! it hurts ah!

Ewan ko ba Tiya Dely, nung nagkakausap kami medyo gumaan ang pakiramdam ko. Kahit masakit pa rin pero nung nakita ko siyang masaya, unti-unting nawawala ang sakit na nararamdaman ko. Masaya ako na masaya siya. Ang cliche, ano? Pero totoo. I’m happy that she is happy at nung nakita ko ang mga ngiti niya, natunaw ang lahat ng hinaing ko. Sumaya ako.

Nagbalik ang sigla na nakikita ko sa kanya sa tuwing kami ay nagkikita at nag-uusap. Nakundisyon ko ang sarili na ok lang na friends kami. Masaya na ako na makita siya. Humugot ako ng inspirasyon sa kanya. Masaya ako.

Sa hindi ko alam na kadahilanan, napunta ang usapan namin kay lalakeng magaling umarte.

Potpot : Kamusta na kayo ng bf mo, si lalakeng magaling umarte? Payo ko lang ha, mag-ingat ka dun kasi alam ko madami siyang ine-entertain na babae.

Leonora :  Huh? hindi ko bf yun. Crush ko siya pero hindi kami.

Potpot : Ano? Pero nung dati nakita ko kayo magkayakap noon, bakit?

Leonora : Nagtapat siya sa akin na liligawan niya ako at bigla niya akong niyakap, hindi ako makagalaw sa bigla.

Potpot : So hindi mo pa siya sinasagot?

Leonora : Naku hindi ah! hindi na nga nasundan ang usap namin eh.

Tangina! Eto na yung hinihintay kong chance! Ang bilis ng tibok ng puso ko, nauutal ako sa mga sinasabi ko at halata sa boses ko yung kaba na parang nangangatog pa.

Potpot : May sasabihin ako sa iyo pero wag kang tatawa ha.

Leonora : Ano yun?

Potpot : Ma.. ma… mata.. gal… na ka… si ki. tang… crush.. nung.. nung.. nung sina.. sinabi mo na mag.. ki..kita ka.. yo.. nag..ma..dali… ako.. na pun.. tahan.. ko.. ka.. yo… pe.. pe.. pero too late na.. a.. ko…

Leonora : (tumatawa) Ano nangyari sa iyo? Bakit ka na-uutal.

Potpot : Kinakabahan kasi ako.. (hinga ng malalim).. gusto ko sanang sabihin sa iyo na gusto kitang ligawan noon pero nahuli ako.. pero salamat at naliwanagan ako kaya magbabakasakali ako uli.. pwede ba kitang ligawan Leonora?

Leonora : (nakatitig sa mga mata ko)

SYET!!

Itutuloy…

Advertisements
Posted in back to the past, true story, wala lang

Fr. Potpot…

Nakwento ko na ba sa inyo na muntik na akong maging pari? Hindi pa? Sige, next time ko na lang ikukwento.. JOKE!

High school.. 4th year.. Sikat at kilalang pari sa aming lugar si father Jhong.. siguro mangilan-ngilan sa inyo ay kilala siya dahil nalabas na siya sa telebisyon kasama si Mike Velarde. Mahusay siyang pari, at sa tuwing nagmimisa siya sa aming parokya, ay talaga namang dinudumog ng sangkatauhan ang mala-comedy bar niyang sermon.

Hinahangan siya hindi lamang ng mga oldies, kundi pati kaming mga bagets noon dahil aliw na aliw kami sa mga birit niya sa tuwing nabuka ang kanyang bibig. Kaya nga naisip namin na nung nagsabog ng sense of humor ang kalangitan sa mga nagnanais na magpari, eh kumuha ng palanggana si father Jhong at sinalo niyang lahat.

Kaya nga nung mga panahon na hindi ko pa alam ang nais kong kuning kurso sa kolehiyo, sumagi sa isip ko na sumubok maging pari. Naiisip ko naman na halos lahat ng katangian bilang pari ay nasasa akin na:

  1. Nag-uumapaw sa kagwapuhan Mabait
  2. Malakas ang appeal Madasalin
  3. Matipuno Mapagpakumbaba
  4. Saksakan ng talino Matulungin sa kapwa
  5. Malandi Maginoo

Kaya nung nagkaroon ng pagsusulit bilang kandidato sa pagiging pari sa aming paaralan, ay agad-agad akong kumuha nito at sa kabutihang palad ay pumasa ako with flying colors!

Masayang-masaya akong ibinalita sa mga magulang ko na magkakaroon na sila ng anak na pari na agad namang kinasuklaman ng nanay ko dahil alam niyang manyakis ako kinatuwa ng nanay at tatay ko.

Isang araw, nakausap ko si father Jhong sa may patio ng aming parokya at dahil isa ako sa tagahanga ni father, ay nagtanong ako sa kanya ng mga tips kung paano maging isang matagumpay na alagad ng simbahan.

“Pakatandaan mo Potpot, ikaw ay manunumpa, alam mo naman siguro yung Vow of Poverty?” sinasabi niya ito habang binubuksan ang kanyang pitaka na laman ay puro 500 at 1000 pesosesoses.

“Tandaan mo rin na ikaw dapat ay matutong magpakumbaba” habang tinatawagan niya ang kanyang driver para iparada ang kanyang Pajero sa gilid ng simbahan.

“At isipin mo lagi Potpot na ikaw ay maglilingkod sa simbahan ng buong tapat” habang hinihithit niya ang kanyang yosi at ibinuga sa hangin.

“At higit sa lahat, sa itaas ka lamang naka-focus” habang nakikipagkindatan siya sa babaeng maganda na nakasakay sa likod ng Pajero niya.

Nagpasalamat ako sa kanya at biglang napaisip sa mga sinabi niya sa akin. Medyo na-confused ako. Kaya, agad-agad akong sumangguni sa aming Guidance Councilor patungkol sa aking suliranin. Sinabi ko sa kanya na nais kong maging pari pero gusto ko ang buhay na tinatamasa ni father Jhong.

Buti na lang at taklesa ang GC namin at sinabi sa akin na “Kung nanaisin mong maging matagumpay sa buhay, huwag ka ng mag-pari. Sasayangin mo lang ang oras at panahon mo at ng mga tao dahil hindi ka lubos na maglilingkod para sa simbahan kundi sa iyong mga personal na pangangailangan. Mas mabuti pa na mag engineering ka na lang, ang talino mo kaya sa math.”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig nung sinabi niya ito. At dahil sa mga sinabi niya, tinalikuran ko na ang pangarap kong maging pari at nagsumikap maging engineer.

Ang moral lesson ng kwento kong ito, laging makikinig sa maganda mong guidance councilor. At siguraduhin mo na habang kinakausap ka niya, ay nakatitig ka sa kanyang mga mata at hayaan mong hawakan niya mga kamay mo habang kinukumbinsi ka niyang huwag ituloy maging pari. huwag magpadalos-dalos ng desisyon. Siguraduhin na ang gagawin sa buhay ay yung hindi lamang makakabuti sa iyo, kundi para sa mga tao sa paligid mo.

Pero ang astig ko siguro kung nagdidrive ako ng Pajero at nakikipagkindatan sa magandang chick… haaaay.. ~Mangarap kaaaaaa!!

Posted in double meaning, katas utak, kups session, true story, wala lang

mahirap magpigil ng galit…

Walang perpektong tao sa mundo. Lahat may kanya-kanyang lakas at kahinaan. Inaamin ko na hindi ko kontrolado ang init ng ulo ko kapag nakaka-encounter ako ng taong kupal sa paningin ko.

Isang halimbawa ang isa sa mga ka penpal kong hapon. Maayos naman ang aming pagsasama. Walang problema at nagtutulungan naman kami kung kailangan naming kamutin ang likod ng isa’t-isa. Pero noong nabigyan siya ng kapangyarihan para mag approve ng mga kontrabandong pinupuslit sa kulungan ng mga daga, medyo nagkaroon ng angas ang kaibigan kong sakang. Hindi kasi kami magkaintindihan kung ano ba ang mas mabigat, ang isang kilong bakal o ang isang kilong bulak. Instead na ayusin namin ang sitwasyon, dali-dali niyang isinama sa usapan ang mga kaibigan naming namumulot ng cherry blossom sa kanal. Ok lang naman sana pero para sabihin niya na “hindi mo yata alam ang proseso ng pag apruba ng mga kontrabando”, doon na nagdilim ang paningin ko at namura ko siya mula ulo hanggang paa… sa aking isip.

Meron akong prinsipyo sa buhay na “kung kupal ka, MAS kupal ako”. Sa totoo lang, ayokong magpaka-stress sa trabaho dahil dito ko kinukuha ang pambili ko ng flovored condom na ginagawa kong chewing gum ikinabubuhay ng pamilya ko, pero hindi ko talaga maiwasan lalo na kapag pinamumukha mo sa akin yung kapasidad kong magtrabaho sa utak mong lugaw na may tokwa’t baboy.

Nagparaya ako sa pamamagitan ng pag-reply sa kanyang mga mensahe, ipinaramdam ko sa kanya na hindi ako natuwa sa inasal niya bilang kupal ranger. Tulungan lang naman tayo, hindi kupalan, pero hindi ko na pinakita ang pagiging kupal lord ko sa kanya. Pero hirap yung batok ko dahil inaatake na ata ako ng high blood nung mga panahong nakikipag talasikan ako ng laway sa keyboard.

Natuto akong mag let go sa mga insignificant  experience sa buhay ko para hindi sya tumanim sa akin at magkaroon ng galit sa tao. Kaya, hindi ko na masyadong binigyan ng pansin ang nangyari at kinabukasan din ay… pinakulam ko sya sa may Quiapo. Congratulations sa tigyawat sa loob ng ilong mo, paborito mo pa naman ang mangulangot. Peace out!

Posted in katas utak, wala lang

malungkot na masaya…

Sinasabi natin sa ating mga kaibigan kapag sila ay nasa sitwasyon na ikasisira nila, “OK lang ‘yan ‘pre! Kayang-kaya mo yan! Para babae lang eh, nagkakaganyan ka…”, napakadaling sabihin pero ang hirap gawin…

Isa daw sign ng kahinaan ang pagiging alipin sa sariling emosyon. Yung hindi mo magawa ang sinisigaw ng utak mo, pero uto-uto ka naman sa binubulong ng puso mong tanga.

Pinipilit mong lunurin ang sarili mo sa alak, sa trabaho, sa kaibigan pero pilit ka pa ring bumabalik sa isla ng katangahan. Sino ba kasing nagsabing masarap ang magmahal? Sino bang Herodes ang nagpa-uso ng mga katagang “Mahal kita…”? Kung sino ka man, eh kaputaputahan ng ina mo!

Inaakala natin na sa bawat pintig, sa bawat tibok, sa bawat kirot ng puso ay may nakahadang kayamanan na magbibigay sa atin ng habang buhay na kaligayahan, pero bakit sa isang-iglap, nawala ito na parang bubbles na ginamitan lang ng joy ultra na walang halong gumamela?

Masakit? Oo. Pero tama lang. Dahil kung ipagpipilitan mo ang sarili mo sa isang bagay na alam mong hindi ka naman kayang pahalagahan, ano pang silbi ng mga katagang “Mahal kita…”?

Punasan mo ang mga luha kaibigan, hindi ito ang huling yugto ng iyong buhay. Tandaan mo na nung hindi pa siya kasama sa buhay mo, eh normal ka namang nakikipag patentero sa agos ng kalinawan. Hindi ka nag-iisa, madami kayo, pero pakatandaan, ok lang maging tanga paminsan-minsan, ‘wag mo lang dalasan.

Teka, bakit eto ang sinulat ko ngayon? Aba malay ko, naisip ko lang. Masama ba? Nanyo!

 

Posted in pityur pityur, true story, wala lang

adik na yata ako…

Hindi ko alam kung kailan nagsimula ang “addiction” na ito. Akala ko kasi, kaya kong kontrolin ang sarili ko. Sabi ko pa naman na isang beses ko lang gagawin ito, pero dahil kakaiba yung pakiramdam nung una ko itong masubukan, pinaulit-ulit.. at ulit ko itong ginamit…

Sa una nakakakaba. Iniisip ko na hindi ako sanay sa ganitong proseso. Yung madami kang gagawin bago mo makuha yung “satisfaction” na hinahanap mo.

Ilang taon ko na ring “ginagamit” ito at sa totoo lang, hindi yata matatapos ang araw ng hindi ko sya ginagamit, at kung minsan, paulit-ulit pa sa loob ng isang araw… siguro mga dalawa o hanggang tatlong beses, kung kailan ko mapag-tripan.

Adik na yata ako.. hindi ko naman inaasahan na sa unang subok, eh makukuha nito ang “kiliting” hinahanap ko.. yun bang parang maiiihi ka sa salawal sa kaba at tuwa… ang sarap lang sa pakiramdam…

Sumubok na rin ako ng ibang “klase” at iba-iba ang pakiramdam pero iisa lang ang kahahantungan… ubos na ang pera ko, pero nakatulala akong masaya… ganun kalupit…

Sorry, pero hindi ko yata kayang tigilan… adik na ako.. at wala akong paki-alam sa sasabihin ng iba.. masaya ako eh.. hindi kayang punuan ng kahit ano pa ang kasiyahang nararamdaman ko sa ngayon…

Hindi ako titigil.. patuloy ko pa ring gagamit-gamitin.. masaya ako.. at yun ang mahalaga…

Continue reading “adik na yata ako…”

Posted in wala lang

nagbabalik sa nakagawian…

Masaya din na paminsan minsan ay lalabas ka sa nakagawian mo. Yun bang tipong nasanay ka na araw-araw umiinom ng kape, tapos isang araw, bigla ka na lang iinom ng orange juice, pero hindi ibig sabihin ay ayaw mo na ng kape, nataon lang na gusto mong subukang mag orange juice sa mga oras na yun para maiba naman.

Ganyan din ang pakiramdam ko sa sa pagsusulat dito. Sa totoo lang, dito naman ako nagsimula. Nilathala ko ang mga kalokohan ko sa buhay, iniisip na kahit papaano ay may babalikan ako pagtanda ko at sure ako na kapag binasa ko ito, masasabi ko na lang na TANGNA! ANG SABAW NG SULAT KO! ang sayang magbasa ng mga pahina ng nakaraan.

Sinubukan kong bisitahin itong pahina ko noong Biyernes para magbasa ng ilang post ko noon para maibsan ang aking kalungkutan. Kamakailan, nakakaramdam ako ng matinding pagkabagot hindi lamang sa trabaho kundi sa estado ko sa buhay. Hindi ko naman masasabing hirap ako o ang pamilya ko. Siguro marahil napapaisip ako ng mga bagay-bagay at napapaisip na “ano bang ulam mamaya?” “ano bang plano ko sa buhay ko?”

Sampung taon na ako dito sa Japan at pakiramdam ko ay matatagalan pa bago ako makabalik sa Pilipinas. Sa ngayon ay hindi pa ako nakakaipon para makapag patayo ng bahay at bigyan ng magandang tahanan ang mag-iina ko.

Kailangan ko ng inspirasyon. Kailangan ko ng pagbabago sa aking buhay. Kailangan ko ng magsaing at nagugutom na ako na may bagong pagkaabalahan.

Kaya naisip kong buhayin itong natutulog kong blog para ilabas ang mga saloobin ko dahil sa totoo lang, kailangan ko ng outlet. Hindi naman ako nagpopost sa FB ng aking mga naiisip dahil ang mga nandun ay utak ewan. Sa YouTube naman ay ginagawa kong puro “good vibes” para naman kahit papaano ay nakakapag bigay ako ng kaunting saya.

Dito talaga ako “uncensored”. Dito ko pwedeng sabihin ang mga gusto ko ng hindi ko masyadong binibigay ang detalye ng kung ano man ang gusto kong ibahagi sa inyo. Sa totoo lang, hindi naman ako umaasa na may magbasa nito. Nilabas ko lang ang saloobin ko.

At kasabay ng paglabas ko ng saloobin, nailabas ko na rin ang sama ng loob ko sa kubeta. Multi-tasking ako eh.

At tulad ng mga pinangako ko na napapako ay gagawa ako ng weekly blog para ma-satisfy ang kulang sa akin… kulang ako sa pansin…

Sa mga tamad magbasa, makinig na lang kayo. PAKSYET!

 

Posted in my tube, wala lang

I-youtube mo!!!

Naku! Eto na naman ako! Gagawa ng bogus na dahilan kung bakit ‘di ako nakakapagpost dito sa blog ko. Magmamakaawa na naman ako sa inyo na sana maintindihan nyo.. Blah! Blah! Blah!!

No more excuses! Talagang hindi na ako nakakapag post! At kahit sisihin ko ang trabaho ko… kahit sisihin ko ang mga yakuza dahil pinutulan nila ako ng daliri…  kahit pa pumuti ang uwak sa harapan ko, ay hindi na ako gagawa ng dahilan. Bagkus ay aanyayahan ko kayong panoorin ang mga youtube videos ko na kung saan hindi na ninyo kailangang basahin pa ang mga pinagsasabi ko, papanoorin na lang ninyo at bahala na kayo kung isusumpa ninyo ako o bibigyan ng paranggal.. ehehehehehe

Sana ay mabisita ninyo ang aking youtube channel at sana rin ay mag subscribe kayo kung nais ninyong makita ang kahibangan ko!! Eto ang pinaka bagong post ko na sana makarelate kayo!

Posted in wala lang

Salamat POEA and DFA… NANYO! part 2!

2016-05-12 16.49.10.jpg

Huminga ako ng malalim at ibinigkas ng mahinahon ang mga katagang “PUTANGINA NINYO!” “Ser, Biyernes ngayon, at sa Martes na po ang flight ko, ano pong gagawin ko?” Na sinagot naman ni manong guard na “Naku ser, hindi aabot ang pagpapagawa ninyo ng passport.”

Para akong sinaksak ng icepick na puno ng kalawang nung narinig ko si manong guard pero dahil nakapag workshop ako kay Jojo Veloso sa talent center ng ABS-CBN, dinaan ko sa acting para makapasok at makipag-usap sa may nakakaalam ng sitwasyon.

At dahil siguro pang-FAMAS ang acting ko, pinapasok ako, pero inulit niya uli ang pagkapkap sa akin para daw siguradong wala akong dalang bomba.. at naramdaman ko ang pagpisil niya sa kaliwang pisngi ng aking pwet.. nakahalata ako ng bahagya..

Diretso ako sa information para idulog ko ang aking sitwasyon at ako ay naituro na magpunta sa isang officer para magpa “extension”. WOW! Ano kaya sinasabi ng mga guards na wala na daw extension?? Utot ninyo!

Dito ako nagkaroon ng panibagong pag-asa, paglapit ko pa lang sa opisina, sinalubong ako ng guard uli at kinuha ang kapirasong papel na ibinigay sa akin sa information para mai-pila sa mga taong nandoon para ayusin ang kanilang gusot.. kakaunti lang naman ang tao sa loob, mga 30 katao, ang saya di ba? at hulaan ninyo kung ilan ang officer na nandun.. 15 windows, dalawa ang nakatao, tayo pa ng tayo.. eh di wow!

Nasubukan ang pasensya ko at pagkalipas ng ten years dalawang oras, natawag na ang pangalan ko..

“Naku sir! mahihirapan kayong umalis nito kasi mapapaso na ang passport mo, ganito na lang sir, bigyan ko kayo referral para mapa extend ang passport mo, pero sir, pa-renew mo na rin dito sa DFA ang passport ninyo kasi ganun din naman. Yung express sir para makuha mo agad”

Sa mga oras na ito, pagod na ako at wala ng energy para makipag talo, kaya pumayag na ako. Nung tinanong ko kung magkano, kinulang ang dala kong cash ng 50 pesos… 50 pesos… 50 pesos.. 50 PESOS!!! So naki-usap ako kung pwedeng hindi na express since hindi ko naman na makukuha sa pinas ang pasaporte ko kundi ipapadala sa Japan.

“Naku sir, mas ok po ang express, mabilis po ito” At dito nagsalita na ako “HINDI KO NGA MAKUKUHA DITO SA PINAS KASI NGA NASA JAPAN NA AKO?!?! BAKIT DI NA LANG EXTENSION AT SA JAPAN EMBASSY NA LANG AKO MAGPAPA RENEW!!” “Sir, balik na lang ako sa Lunes, kulang ang pera ko.”

At hindi ko na itutuloy kasi alam naman na ninyo ang kalakaran sa pinas, pero ang conclusion, nakapagpa extension ako for one year, nakapag parenew ako, at ipapadala nila sa Japan ang passport ko. Naka punta na rin ako uli ng POEA para makakuha ng OEC nakabayad na rin ng OWWA. Nangyari lahat iyan noong Lunes, mula 7AM hanggang 3PM, walang lunch break, bawal mawala sa pila, may sisingit..

Ang masasabi ko lang sa experience ko, NEVER AGAIN! nasayang ang 2 days ko, kaya next time kailangang maging wise… HINDI KO NA PAAABUTIN NA MAG 6 MONTHS PASSPORT KO BAGO MAG EXPIRE!

Pero pramis.. nagkapasa ako sa pwet…

Hello Friend
Posted in wala lang

Salamat POEA and DFA… NANYO!

2016-04-23 19.04.42
Walang kinalaman ang larang ito sa post na ito.. pakialam ba ninyo!

Limang araw bago ako magbalik sa lupain ni godzilla nang naiplano ko na kumuha ng OEC o tinatawag na Overseas Employment Certificate na kinakailangan ng isang OFW para makatakas makalabas sa bansang nagpapasakit sa aking bulsa sinilangan.

Itong papel na ito ay nagsisimbulo na ikaw ay isang TNT bayaning Pilipino na nagtatrabaho sa ibang bansa para payamanin ang kaban ng ating pamahalaan na binubulsa ng karamihan sa mga pulitiko ipadala sa ating mga mahal sa buhay para magkaroon sila ng salapi pang gastos sa paglaro ng DOTA sa piso net pang-araw-araw.

Nagpareserve ako sa website ng POEA para mabigyan ng prioridad sa pagkuha ng OEC. Kinse minutos bago mag ala-una, nandun na ako sa may POEA Ortigas, kasama ko ang daan-daang mga nakapag pa”reserve” dahil ang ibig sabihin pala ng “reserve” ay “pipila ka pa rin sa ayaw mo’t sa gusto dahil pangit ang aming sistema at magtiis ka jan, belat!!”

Walang problema, umupo ako at hinintay isigaw ng guwardya sibil ang numero ko, ang hindi ko maintindihan ay kung bakit may mikroponong ginagamit ang guwardiya, pero sabog naman ang maririnig mo sa speaker, nakakalungkot lang. Eniweys, nasa may harapan na ako ng isang taga-asikaso ng aking OEC pero nagkaroon lamang ako ng problema, apat na buwan na lang at mapapaso na ang aking pasaporte na ayon sa batas trapiko ng Pilipinas, kailangan ay mapa-renew ko na ito six month before expiration.. eh di wow.

Pinapunta ako sa DFA na kung saan kailangan kong humingi ng “extension” sa aking pasaporte para payagang makaalis ng bansa, or else, mahaharang lang daw ako sa immigration dahil bawal umalis ang pogi malapit na ngang mapaso ang pasaporte ko kahit apat na buwan pa ang natitira. Kaya napaisip ako na dapat ang pagkain ay tinatapon na rin kapag 6 months pa ito bago mag-expire, o di kaya 6 months bago matapos ang termino ng mga politiko ay magsialis na sila sa pwesto, ang husay lang kasi.

Eh di yun nga, nagpunta akong DFA para makakuha ng “extension” pero sa may entrance pa lang nung tinanong ako ni manong guard kung bakit ako nagpunta sa DFA, sinabi agad nilang “wala na pong extension na binibigay”. Doon pa lang gusto ko ng maglulupasay at umiyak sa harap ng maraming tao magwala dahil paano ako makakaalis ng bansa kong pinakamamahal para ipagpatuloy ang trabaho ko sa ibang bansa bilang macho dancer engineer.

Mahinahon kong sinabi na “Sa April 5 na po ang alis ko papunta sa Japan, paano po yan?” At pinakita ko ang saddest look na pwedeng gawin ng lalakeng may bigote at balbas. Siguro bading mabait si manong guard dahil pagkatapos niya akong kapkapan ng 5 minutes, eh sinabi niyang pumunta ako sa window 5.

At nung sinabi niya yun ay nagkaroon ako ng pag-asa at nasabi sa aking sarili na “nagbago na nga ang mga ahensya ng gobyerno”. Pero bago pa ako pumasok ay hinarang na naman ako ng isa pang manong guard para kapkapan ako ng 5 minutes uli at sinabing “wala na hong binibigay na extension, pasensya na.” At dito gusto ko ng sabunutan si manong guard kahit semi-kalbo sya magwala dahil nawawalan na ako ng pasensya.

ITUTULOY…

Expectation vs. Reality